من وقتي با يكي از دوستام رفت وامد ميكنم به گناه ميفتم.حالا سوالم اينه كه اگه باهاش قطع رابطه كنم خوبه يا بد.تورو خداراهنمايي كنيد.
قبل از پرداختن به اصل پاسخ به دو نکته که مقدمه پاسخ است توجه کنید :
1. بیتردید، عامل سازنده شخصیت انسان ـ بعد از اراده و خواست او ـ امور مختلفی است که مهم ترین آن ها همنشین و دوست میباشد. خداوند درباره عاقبت دوستی با افراد گمراه و ناباب میفرماید:
«وَ یوْمَ یعَضُّ الظَّالِمُ عَلَیَ یدَیهِ یقُولُ یـَـلَیتَنِی اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِیلاً یـَاوَیلَتَیَ لَیتَنِی لَمْ أَتَّخِذْ فُلاَ نًا خَلِیلاً لَّقَدْ أَضَلَّنِی عَنِ الذِّکرِ بَعْدَ إِذْ جَآءَنِی وَ کانَ الشَّیطَانُ لِلاْنسَانِ خَذُولاً»؛ (1) «و به خاطر بیاور روزی را که ظالم دست خویش را از شدت حسرت به دندان میگزد و میگوید: ای کاش با رسول خدا راهی برگزیده بودم! ای وای بر من، کاش فلان [شخص گمراه] را دوست خود انتخاب نکرده بودم! او مرا از یاد حق گمراه ساخت، بعد از آن که آگاهی به سراغ من آمده بود، و شیطان همیشه خوار کننده انسان بوده است».
همچنین قرآن میفرماید که در روز قیامت دوستان (نا باب)، دشمن انسان خواهند شد: «الاْخِلآ ّءُ یوْمَئذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوُّ إِلآ الْمُتَّقِینَ»؛ (2) «دوستان در آن روز، دشمن یکدیگرند، مگر پرهیزکاران».
2. از منظر دین و نیز از منظر روانشناسی، اثبات شده است که انسان موجودی تأثیرپذیر است. لذا این مطلب قابل انکار نیست که از هم نشینان و دوستان خود اثر می پذیرد وخواه ناخواه در طرز صحبت کردن، راه رفتن لباس پوشیدن، خندیدن و... از دیگران به خصوص دوستان خویش متأثر میگردد. شاید تجربه خود شما هم در مواردی گویای این مطلب باشد. لذا باید بسیار دقت نمود تا مبادا انسان ناخواسته از الگویی غلط ، الگو برداری کند. امیر مؤمنان(ع) فرمود: «با شخص شریر (بدکار) همیار نشو و درنیامیز؛ زیرا سرشت تو، شر و بدی را از سرشت او میدزد و تو نمیدانی». (3)
تو اوّل بگو با کیان دوستی که تا من بگویم که تو کیستی
ممکن است به ذهنتان بیاید حتی اگر دوستی طوری است كه در ما تاثیر منفی نمی گذارد؟! در پاسخ می گوییم تأثیرپذیری انسانها به هم دیگر به تدریج و در طی دوران اتفاق میافتد، نه یک باره تا انسان متوجه شود و جلوی آن را بگیرد. چه بسا انسان اصلاً متوجه تأثیر در خود نشود؛ چون به تدریج صورت گرفته است.لذا باید بسیار مراقب بود.حضرت امام جواد(ع) میفرماید: «از دوستی و همنشینی بدان بپرهیز که همچو شمشیر برهنهاند؛ ظاهرشان زیبا و اثرشان بسیار زشت است».(4)
با توجه به این دو نکته می گوییم :
بر اساس آیات مذکور، انسان باید از دوستی با افراد گمراه، غافل و شیطان صفت بپرهیزد. چنان چه اصل رفت و آمد شما با دوستتان موجب به گناه افتادن شما می شود، باید رابطه خود با ایشان را قطع کنید. و چنان چه عملکرد او موجب به گناه افتادن شماست، در گام اول اشتباه این فرد را به او متذکر شوید. چنان چه ایشان به همین رویه ادامه می دهد و تذکرات شما در ایشان تاثیری ندارد، لازم است رشته رفاقت خود با ایشان را قطع کنید؛ به خصوص اگر احتمال بدهید با این قطع ارتباط، ایشان به اشتباه خود پی برده و از کرده های خود دست بر می دارد. زیرا كسي كه رفتار و کردار ناشایست دارد و بر اشتباه خود اصرار دارد از افراد گمراه بوده و لیاقت دوستی جوان مؤمنی چون شما را ندارد.
موفق باشید.
پینوشتها:
1. فرقان (25)، آیه 27 ـ 29.
2. زخرف (43)، آیه 67.
3. صادق احسانبخش، آثار الصادقین، روابط عمومی ستاد نماز جمعه گیلان، ج 10، ص 369، حدیث 29.
4. علامه مجلسي، بحار الانوار، مؤسسة الوفاء، بيروت، لبنان، سنة النشر 1404 ه.ق، ج 71، ص 198.
