خدا

خواهر گرامی! در نامه قبل از شما خواستیم از خواسته خود برای ما بنویسید تا بهتر راهنمایی کنیم که متاسفانه متن سوال قبل را به شکل دیگری مرقوم فرموده اید و درباه خواسته خویش سخنی نگفته اید. چگونه راهنمایی کنیم وقتی شما،در دو نامه تنها زبان به شِکوه از خداوند باز کرده و از خواسته خود برای ما ننوشته اید؟!
خواهر گرامی! درخواست می کنیم دوباره به پاسخی که برایتان ارسال کرده ایم رجوع کنید و با دقت بیشتری مطالعه کنید و به این مواردی که برایتان می نویسیم نیز توجه فرمایید.
در روایتی از امام صادق(ع) می فرماید: أَبَى اللَّهُ أَنْ يُجْرِيَ الْأَشْيَاءَ إِلَّا بِأَسْبَابٍ فَجَعَلَ لِكُلِّ شَيْ‏ءٍ سَبَباً ؛خدا خوددارى و امتناع فرموده كه كارها را بدون اسباب فراهم آورد. پس براى هر چيزى سبب و وسيله‏اى قرار داد.(1)
شاید گره کار شما در بیان خواسته و ارائه راه کار برای آن باشد. چرا قدمی بر نمی دارید و اسباب اجابت دعا را مهیا نمی کنید. چرا حسن ظن خود را به خدا که از اسباب مهم در استجابت دعاست را از دست می دهید؟
باید بدانید صِرف دعا و نذر و توکل بر خدا، کفایت نمی کند باید قدمی هم بردارید و کاری انجام دهید.
این حالتی که برایتان پیش آمده شبیه حالت نا امیدی به خداست، مواظب باشید حسن ظن خود را به خدا از دست ندهید، لازم است خونسردی خود را از دست ندهید و امیدوار به آینده باشید.
امام رضا (ع) می فرماید:
أحسن الظنّ باللَّه، فإنّ اللَّه يقول: أنا عند ظنّ عبدي إن خيرا فخيرا و إن شرّا فشرّا ؛ به خدا حسن ظن داشته باشيد، زيرا خداوند مى‏فرمايد: من مطابق ظن بنده‏ام، درباره‏اش عمل مى‏كنم. اگر ظنش به من خوب باشد براى او خير بوجود مى‏آورم و اگر بد باشد بد.(2)
انسان باید در دعاهایش امید به اجابت داشته باشد و مقدمات و اقدامات لازم را انجام دهد تا شرایط هم فراهم شود و به مقصود نایل آید.
از آنجایی که مناسب با هر حاجتی دعای خاصی وجود دارد و شما خواستۀ خود را برای ما بیان نکرده اید این روایت را تقدیم می کنیم شاید برای رسیدن به حاجت خود، را یاری تان کند؛
امام صادق (ع) می فرماید: در شگفتم براى كسى كه از چهار چيز بيم دارد، چگونه به چهار چيز پناه نمى‏برد؟
تعجب مى‏كنم از كسى كه از دشمن مى‏ترسد چرا به ذكر: حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ يعنى: خدا ما را بس است و او بهترين پشتيبان است. پناه نمى‏برد، زيرا من شنيدم كه خداى بلند مرتبه مى‏فرمايد: «آنان با نعمت و بخشش الهى بازگشتند در حالى كه هيچ بدى به آنان نرسيد».
تعجب مى‏كنم از كسى كه گرفتار است چگونه به ذكر: لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ يعنى: خدايى جز تو نيست، تو منزهى و من از ستمگارانم. پناه نمى‏برد، زيرا من شنيدم كه خداى بلند مرتبه پس از اين ذكر مى‏فرمايد: «ما او را اجابت كرديم، و او را از اندوه رهانيديم، و مؤمنان را نيز مى‏رهانيم.
و تعجب مى‏كنم از كسى كه حيله به او زده شده است چگونه به اين دعا پناه‏ نمى‏برد: «وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ يعنى كار خود را به خداوند واگذار مى‏كنم كه او آگاه به بندگان است، زيرا من شنيدم كه خداوند در باره گوينده اين ذكر مى‏فرمايد: «خداوند او را از نيرنگهاى زشت آنان حفظ نمود».
و در تعجبم از كسى كه دنيا و زينت‏هاى آن را مى‏خواهد چگونه به اين ذكر پناه نمى‏برد: ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ يعنى تنها آنچه را خدا بخواهد انجام مى‏شود، هيچ نيرويى جز از طرف خداوند نيست، زيرا من شنيدم خداوند بلند مرتبه در باره گوينده آن مى‏فرمايد: «اگر معتقد هستى كه من كمتر از تو مال و فرزند دارم پس اميدوارم پروردگارم بهتر از ثروت تو به من دهد».(3)
پی نوشت ها :
1. شیخ کلینی، اصول کافی،دارالکتب الاسلامیه، تهران، 1365ش، ج‏1، ص 183.
2. محدث عاملى- زين العابدين كاظمى خلخالى‏، الجواهر السنية- كليات حديث قدسى‏،انتشارات دهقان‏، تهران‏، 1380 ش‏، چ سوم، ص700‏.
3. شیخ صدوق،کتاب من لا يحضره الفقيه،جامعه مدرسین، قم ،1413ق، ج‏4، ص 393.