آیا اگر پدر یا مادر فرزندی یه کاری رو بگن که انجام بده یا انجام نده (مساله شخصی) و اون کار در حق وی ظلم یا ستمی باشه که باعث بشه حق شخصیش پایمال بشه یا از پیشرفتی بمونه و فرزند بدونه این کار نفعی به حال والدین نداره و به جهت تبعیض یا ظلم در حق وی باشه , آیا فرزند تو این موارد باید اطاعت کنه و اون کار رو انجام بده?
با تشکر
پرسش گر گرامی
خدمات ارزنده پدر و مادر سبب میشود که ما نسبت به آنان احترام کنیم و تا جان در بدن داریم در رفع نیازمندی آنها بکوشیم،و به حرف های آنان گوش دهیم و از این طریق مراتب حق شناسی خود را ابراز نمائیم ولی از طرف دیگر مراتب حق شناسی و احترام به آنان ، نباید سبب شود که تعقل و تفکر خود را رها کنیم و در مسائل فکری و عقیدتی از آنها پیروی کنیم، بلکه در این مسائل با پی گیری خاصی دنبال حق برویم و حق را با دلیل و منطق پیدا کنیم از این جهت میفرماید:«وَاِنْ جاهَداکَ عَلی اَنْ تُشْرِکَ بی ما لَیْسَ لَکَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهما» [هر گاه پدر و مادر اصرار ورزند که برای من شریکی قرار بدهی،در حالی که به آن علم نداری، از آنها پیروی مکن.(1)]
با اینکه در آیه 14 سوره لقمان دستور داده شده که فرزندان از پدران و مادران فرمان ببرند،در این آیه، حدود فرمانبرداری آنان را محدود ساخته و حق حاکمیت آنان را در «شرک» بلکه مطلق گناهان سلب می نماید.
علت لزوم فرمانبرداری از سخنان پدر و مادر این است که پدر و مادر خواهان سعادت فرزندند، گرمی و سردی روزگار را زیادتر از او چشیدهاند و تجربیات خوبی در این راه اندوختهاند. از این جهت باید در مسائلی که نمیدانند،از تجربیات آنها استفاده کنند.
اگر پدر و مادر بر اثر نادانی و گمراهی یا هوسرانی بخواهند فرزند را به لب پرتگاه بکشند، او را به انواع گناه آلوده سازند، مقام انسانی او را به قدری تنزل دهند که در برابر اجسام بی روح خاضع گردد، در این صورت دلیلی برای فرمانبرداری نیست.
علی (ع) میفرماید: «اِنَّ لِلْوالِدِ عَلَی الْوَلَدِ حَقّاً فَحَقُّ الْوالِدِ اَنْ یُطیعَهُ فی کُلِّ شَیْءٍ اِلّا فی مَعْصِیَةِ اللهِ»یعنی حق پدر
آن است که فرزند در هر چیزی جز معصیت خداوند، از او پیروی کند.(2)
پس اگر دستور به کاری دادند که موجب ظلم به خودتان یا فرد دیگری است یا دستور به معصیت خدا دادند ،لازم نیست اطاعت کنید ولی برخورد نیکو در همین حال هم لازم است.
اما این نکته مهم را بدانید که گاهی والدین مخالفت می کنند ولی از ته قلب نیست واین گونه نیست که با انجام دادن کار ناراحت یا ناراضی باشند،در این موارد انجام دادن کار اشکال ندارد.
اما یکی از راه هایی که مخالفت را کم می کند ،این است که همه کارهای تان را قبل از انجام دادن آن ، به والدین نگویید،یعنی کارهایی را که احتمال می دهید مخالفت می کنند و مخالفت شان منطقی نیست،لازم نیست قبل از آن به آن اعلام کنید،کارتان را انجام دهید و به آن ها هر کاری را نگویید. چون اگر قبل از انجام دادن کار مخالفت کنند، نباید انجام دهید ولی اگر مخالفتی نکنند و لو به نگفتن شما باشد،اشکالی ندارد کار را انجام دهید.
ونگذارید که کار به بحث و درگیری بکشد، و هر جا که بحث و درگیری رخ می دهد ، محل را ترک کنید و به اتاق تان بروید تا ناخواسته برخورد بدی نداشته باشید.
البته بدانید تحمل و سکوت و احترام نگه داشتن شما، بی اجر و ثواب نیست و حتما نزد خدا ماجور هستید.
موفق باشید
پی نوشتها:
1. لقمان( 15)، آیه24 .
2. امام على بن ابى طالب (ع)، نهج البلاغه، 1 جلد، انتشارات دار الهجره قم،کلمات قصار 399.
