اجتماعی

سلام.من دختری 21 ساله دانشجوی ترم 4 دانشگاه شهید بهشتی تهران هستم.ساکن خوابگاه بوده و 4 ترم با افراد ثابتی هم اتاق هستم که دوستی صمیمانه ای بین ما ایجاد شده که نمی توانیم از هم جدا شویم.اما مشکلاتی برای من ایجاذ شده که در این دوستی شک کردم و حس می کنم باید از آنها جدا شوم ولی مردد هستم و نمی دانم چکار کنم.ناچار باید چگونگی وقایعی را شرح دهم که پیشاپیش از طولانی شدن آن عذر خواهی می کنم.
یکی از بچه های اتاق که شیرازی بود و بسیار آرام و ساکت،از همان ترم 1 به پسرخاله ناتنی اش که ساکن کرمان بودو پزشکی می خواند و همسن بودند علاقه داشت.اما به دلیل مخالفتهای خاله ناتنی اش نمی توانستند با هم ازدواج کنند و این علاقه به رابطه در حد پیامک و تلفن و گاهی ملاقات در تهران،شیراز یاکرمان و تحت اطلاع مادر دوستم،تبدیل شد.
ترم 2 یکی دیگر از هم اتاقیهایم که لاهیجانی بود موضوعی را بامن مطرح کرد و از من نظر خواست که بعدها متوجه شدم چه راهنمایی بدی به او کردم.قضیه از این قرار بود که یکی از پسرهای هم محله ای آنها که بسیار مذهبی و اهل مسجد و نماز جماعت و هیئت و نقاش ساختمان بود،با پسر همسایه دوستم،دوست بود و به دوستم علاقه مند شده بود و موضوع را توسط خواهر دوستش یعنی دختر همسایه دوستم،مطرح کرد.هم اتاقی من هم شماره گوشی اش را به او داد و از طریق پیامک باهم در ارتباط بودندو مادر پسر و دختر همسایه دوستم از این موضوع خبر داشتند.تااینکه به دلایلی هم اتاقی من این رابطه را با قهر قطع کرد و وارد دانشگاه شد.اما همیشه ناراحت بود تااینکه ترم2 موضوع را باخواهر بزرگش درمیان گذاشت وباز رابطه پیامک و زنک و گاهی دیدار در تهران شروع شد.او از من در مورد مشکل داشتن یانداشتن این رابطه پرسیدو من هم به دلیل تجارب اندکم در این زمینه ها و تحت نظارت بودن این رابطه توسط خواهر هم اتاقیم و ایمان به پاک و معصوم بودن هم اتاقیم،مشکلی دراین رابطه ندیدم و با کارش موافقت کردم.
چندی بعد یکی دیگر از هم اتاقیهایم که کرد بودو سنی و کوچکترین و شیطونترین فرد اتاق ، وارد فضاهای مجازی چت و دوست یابی شد و بعد از تعویض چندین دوست پسر،بایکی از آنها که هم شهری آنها در شهر بوکان بود رابطه جدی تری را شروع کرد و او هم با پیامک و زنگ و دیدارهایی در شهر خودشان اما کاملا مخفیانه از خانواده ها،با او در ارتباط بود.رفتار و نحوه دوستی این هم اتاقیم بسیار خطرناک بود و مرا به فکر واداشت که چرا او چنین کاری را کرده تا اینکه متوجه شدم وقتی هم اتاقی شیرازی و لاهیجانی ام با دوست پسرهایشان(شاید واژه خوبی بکار نبرده باشم) حرف میزنند یا پیامک می دهند یا بیرون می روند،او ناراحت می شد و احساس تنهایی میکرد و بعدها هم که دلیل دوستیش را از خودش پرسیدم به همین موضوع اشاره کرد.این بود که من متوجه راهنمایی اشتباه و رفتار بد هم اتاقیهای دیگرم شدم و تصمیم گرفتم یه قولی،نهی از منکر کنم.از هم اتاقی لاهیجانی ام که بسیار با او صمیمی بودم شروع کردم.
ترم 3 بود که اشتباه خودم و او را مطرح کردم و تحت تاثیر قرار گرفتن هم اتاقی بوکانی را با او درمیان گذاشتم و از او خواستم که این رابطه را تمام کند یا اگر پسر واقعا پسر خوبی ست به خاستگاریش بیاید.خلاصه این که عید امسال آنها به خواستگاری دوستم رفتند اما به خاطر اینکه هنوز پسر درآمد و خانه و زندگی درست و حسابی ندارد،برادرهای دوستم انتخاب را به خود او واگذاشتند و دوستم هم که نگران متوجه شدن آنها از رابطه یشان شده بود اصرار نکرد و به بهانه ادامه تحصیل فعلا جواب رد داد و این رابطه هم چنان بین آنها ادامه پیدا کرد و این بار مادر دختر هم در جریان موضوع قرار گرفت و مادر پسر هم ،علاوه بر پسر با تلفن با دوستم در ارتباطند.

بعد از این ماجرا من از او دلخور شدم چون او از ازداج می ترسید و به این رابطه عادت کرده بود.اما او به ضعف خود اعتراف میکرد و وقتی دلخوریم را بااو درمیان گذاشتم ،او با اشک و آه و ناله از من خواست که او را متهم نکنم و همچنان با او دوست باشم.من هم به قولی ، بیخیال ماجرا شدم و وجدانم را خفه کردم.
هم اتاقی شیرازی ام که زیاد اهل نماز نبود به سفارش پسرخاله اش که اهل نماز بود ، نماز خوان شد و گاهی نماز می خواند.
هم اتاقی لاهیجانی ام هم که بسیار اهل نماز و عبادت و مراسم های مذهبی بود و همین باعث صمیمیت من با او شده بود، پس از مدتی چادری شد.البته قبل از چادر حجابی کامل داشت و کاملا پوشیده بود.
تااین که در ایام البیض امسال که در فرجه امتحانات دانشگاهیمان قرارداشت،با هم به اعتکاف در مسجد دانشگاهمان رفتیم و من در آن 3 روز خیلی فکر کردم خواستار هدایت واقعی از خدا شدم.بعد از اعتکاف از خودم شروع کردم و تلاش کردم رفتارهای بد خود را ترک کنم.هم چنین از حضرت فاطمه و حضرت زینب طلب مسئلت نمودم و تصمیم گرفتم به حرمت این دو بزرگوار چادر بپوشم هر چند با مخالفت خانواده مواجه میشدم.
توقع داشتم با آن تحول معنوی که در اعتکاف برای انسان رخ میدهد ، دوستم هم آن رابطه را تمام کند اما نکرد و من که دیگر نمی توانستم وجدانم را ساکت کنم به طور جدی تری از او خواستم که تمامش کند.نمی خواستم این کار رواج پیدا کند و امثال هم اتاقی بوکانی یمان با دیدن ظاهر این رابطه ها ، به سراغ راههای اشتباه بروند.
به سیستم پیام کوتاه شما که توسط استاد تاریخ امامتم به دستم رسیده بود،پیامک زدم و خلاصه مطلب را بیان کرده و کمک خواستم و شما پیشنهاد دادید که اگر حس می کنم با قطع رابطه با دوستم، مسئله حل می شود این کار را بکنم.
من هم با تمام سختی که برایم داشت و فشاری که از امتحانات پایان ترم بر رویم بود،به دوستم گفتم که بین دوستی من و آن پسر یکی را انتخاب کند و او نتوانست از هیچ یک از ما بگذرد و یکی را انتخاب کند.من هم رفتارم را بااو تغییر دادم اما چون از قهر کردن متنفرم و پیامبر هم از این کار نهی کردند نتوانستم با او قهر کنم و کار هر روزم شده بود گریه و ناراحتی از این که نمی توانم کاری برای رفع این مشکل بکنم.
پایان سال بود و زمان ثبت نام مجدد خوابگاه و درخواست گروهی هم اتاقی.چون تمام کسانی که با آنها دوست بودم و می توانستم با آنها هم اتاق باشم خودشان هم اتاقی داشتند ،نتوانستم اتاقم را تعویض کنم ناچار شدم با همان افراد هم اتاق شوم.البته هم اتاقی لاهیجانی ام که تغییر رفتار من و از بین رفتن صمیمیت و دوستیم با او ، آزارش میداد می خواست اتاقش را عوض کند اما او هم کسی را نمیشناخت اما حاضر بود با هرفرد ناشناسی هم اتاق شود تا من از آن حالت ناراحتی خارج شوم و دیگر با دیدن او غصه نخورم.اما من که میدانستم تنها ماندن در اتاقی که ممکن است افراد بسیار متفاوت با دوستم در آن باشد چه خطراتی می تواند داشته باشد نگذاشتم این کار را بکند و وادارش کردم اتاقش را تعویض نکند.چون هم اتاقی بد می توانست وضع را ازاین بدتر بکند.
خلاصه این که او همچنان به من پیامک میدهد و اظهار دوستی میکند اما من ناچارم با او با سردی رفتار کنم و گاهی حتی جوابش را ندهم.چون حس میکنم با ادامه دوستی با او من هم شریک او بوده و به نوعی برکارش صحه گذاشته ام.اما از این وضع خسته شدم و نمی دانم چکار کنم.نمی توانم سنگدل شوم و از طرفی نمی توانم از اعتقاداتم بگذرم و اجازه دهم با دین واحکام و خدا به این راحتی بازی شود و در لباس آنها،به آنها خیانت شود.
خواهش می کنم راه حلی برای حل این مشکل به من نشان دهید.
از پرحرفی ام پوزش می طلبم.