مذهب

با سلام و تشكر از ارتباط شما با مركز ملي پاسخگويي به سوالات ديني
از اینکه نسبت به اینگونه مسائل دغدغه داشته و سعی در آشكار شدن حقيقت و در نتيجه اصلاح باورها و اعتقادات خود داريد، بسیار متشکریم.
فارغ ا ز دو شبكه اي كه در سوال بدان اشاره كرده، در اينكه همواره گروهي با انگيزه هاي مختلف، سعي در قبولاندن اعتقادات و افكار خود داشته و براي رسيدن به اين هدف از شيوه هاي باطل استفاده مي كنند، شكي وجود ندارد و اين نوع عمكرد هيچگاه مورد تائيد نبوده و نيست اما به حكم آيه"الَّذينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَه... "(1)همان هايى را كه به هر سخنى گوش مى‏دهند. پس بهترين آن را پيروى مى‏كنند... " براي هر شخصي لازم مي دانيم به دور همه افراط و تفريط هاي جناح هاي مختلف، براي درك صحيح اصل مطالب تلاش نمايد لذا توجه داشته باشيد، هيچگاه اشتباهات گروهي خاص دليل بر رد و نفي اصل اعتقادات آنها نيست مگر آنكه شخص فارغ اين مسائل با شنيدن اصل مدعاي هر يك، به بطلان اصل آن اعتقادات پي برده باشد.
در خصوص تفکرات مذهب شيعه و سني اختلاف نظرهای مختلفی وجود دارد که منشا اکثر آن ها مساله امامت است، اما در این میان حق با کیست و آیا می توان در این مورد خاص نظر معینی را انتخاب ننمود و تنها مومن به توحید و نبوت و قرآن بود ؟
در پاسخ باید گفت در اينكه اعتقاد به خدا و ايمان به قرآن، از مقدمات و ضروريات جهان بيني هر مسماني است، شكي وجود ندارد، اما توجه داشته باشيد كه مسلمان بودن یک فرد، خود داراي لوازمي است كه شخص با پذيرش دين اسلام، باید لوازم مترتب بر آن را نیز بپذیرد، مثلاً هيچگاه نمي توان مسلمان بود، اما نبوت، تكليف و سائر لوازم را نپذيرفت، پس ايمان به خدا و قرآن و.. . تنها به عنوان بخشي از آن لوازم مسلماني است نه همه آنها.
بر این اساس امامت نيز مانند موارد بيان شده از اموري است كه شخص با اسلام، ايمان به خدا و نبوت، به اصل امامت به عنوان ادامه دهنده راه نبي و جانشين ايشان ايمان مي آورد و در واقع با نپذيرفتن امامت، اصل اسلام انسان ناقص و خدشه دار است.
نكته مهم در مساله آن است كه هر يك از طرفين شيعه و سني خود را از خدا و قرآن و در مجموع از اسلام جدا ندانسته و عقائد خود را به آنها منتسب مي كنند، لذا فارغ از صحت يا عدم صحت اعتقادات هر يك، مسلم آن است كه شخص نمي تواند ادعا اسلام كند، اما در مسئله امامت از يكي از دو گروه مطرح شده، پيروي نكند. و در واقع نپذيرفتن امري مانند امامت خود از بزرگترين اهانت به دين اسلام محسوب مي شود.
به علاوه آنكه بسياري از آموزه هاي اعتقادي، اخلاقي و سائر معارف ديني در قرآن به صراحت نيامده و شخص براي شناخت آن معارف بايد به سنت نبوي مراجعه كند و حال آنكه ملاك و معيار دو گروه، در كشف اين معارف از سنت نبوي بسيار متفاوت است كه در برخي موارد اساساً مورد انكار طرف مقابل است. لذا با فرض بي توجهي به مسأله حقاينت شيعه و سني، ملاكي براي مراجعه شخص به منبع معتبر از سنت نبوي به جهت كشف صحيح اين معارف وجود ندارد.
بر اين اساس شخص مسلمان بعد از اعتقاد به خدا، به دستورات ايشان از جمله ايمان به پيغمبر(ص) و جانشينان وي عمل مي كند اما اينكه در خارج چه كسي مصداق دستور خدا بوده و در حقيقت چه كسي جانشين واقعي پيغمبر اكرم(ص) است بحث مفصلي است كه شخص به دنبال منابع متقن ديني هر دو گروه رفته، و با بررسي دلائل هر يك، راه صحيح را انتخاب مي نمايد. در هر حال نباید به اعتقادات و باورهای هیچ مذهبی توهین نمود، اما یافتن باور حق و عقیده صحیح امری است که به مدد عقل و منابع روشن دینی و مورد قبول دو گروه شدنی است، چنان که در مورد اصل اسلام و باورهای بنیادین آن معیار حقیقی عقل و برهان های روشن عقلی است نه چیزی دیگر.
البته خطاهاي بيان شده در سوال را از جانب گروه ها و سايت هاي مختلف، انكار نمي كنيم اما در عين حال معتقديم كتابها و سايت هاي مختلف شيعي وجود دارد كه به وظيفه اصلي اطلاع رساني صحيح عمل كرده و به دو ر از تعصب، تحريف و... به اينگونه مسائل پرداخته اند.
براي اطلاعات بيشتر در اين زمينه مي توانيد به كتاب تلاش حق (ترجمه المراجعات، علامه شرف الدین موسوی)، اثر سیدمحمد نجفی، نشر امام المنتظر (عج) يا كتاب " آنگاه هدایت شدم" اثر دکتر محمد تیجانی سماوی، نشر بنیاد معارف اسلامی مراجعه فرمائيد.
مطابق آنچه بيان شد، روشن مي شودكه هيچگاه اشتباهات و خطاهاي پيروان ديني خاص، نمي تواند به صحت اصل دين اسلام، خدشه اي وارد نمايد كه در اين صورت هيچ ديني نمي تواند به عنوان دين حق پذيرفته شود البته بروز برخي از خرافات و اعتقادات بي مورد به دين را در طول تاريخ انكار نمي كنيم اما معتقديم اصول اسلامي مورد پذيرش از جمله، خدا، قرآن، پيامبرو... همان اصول بيان شده از جانب پيامبر (ص) است كه بعد ايشان بواسطه جانشينان معصوم به دست ما رسيده است.

پي نوشت:
1. زمر(39)آيه 18.