با سلام و تشكر از ارتباط شما با مركز ملي پاسخگويي به سوالات ديني
در این باره باید گفت: حب ذات به دو معنا استعمال مىشود. اگر به معنای حب نفس تلقی شود قطعا با اخلاص در بندگی تعارض پیدا خواهد کرد. چون در بندگی خالصانه بسیاری از خواست های نفس به هدف خود نمی رسد. لذا حب ذات به اين معنا كه فرد، خودش را محور قرار دهد، فقط مصالح خود را در نظر بگيرد و منافع خود را بر ديگران ترجيح دهد، مذموم و ناپسند است. ولی حب ذات به معناى فلسفى، مذموم نيست و با اخلاص نه تنها تعارضی ندارد. بلکه همسو وهماهنگ با آن است. زیرا اينكه آدمى پيوسته در صدد كسب كمال و ترقى باشد بد نيست.
اگر آدمى ترقى و تعالى خودش را نخواهد و خودش را دوست نداشته باشد، به دنبال كسب اخلاق فاضله نمىرود، در نتيجه به مقام خلافة اللهى نيز نخواهد رسيد. اصلا انگيزه سير و سلوك عرفانى و عمل به دستورات شرع هم حب ذات است، حتى عمل كسانى كه در راه خدا به شهادت مىرسند، ناشى از حب ذات و علاقه به كمال خويش است، پس حب ذات به اين معنا ممدوح است.(1)
پی نوشت ها:
1. آیت الله محمدتقی مصباح یزدی، پيش نيازهاى مديريت اسلامى، نشر موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی قم، ص123.
