چگونه است گناهکاران از خدا بی خبر که هرگز تن به دستورات اسلام نمی دهند براحتی زندگی میکنند گویی عذابی در انتظار ایشان نیست .... چگونه میتوان توجیه کرد که وعده خدا و رسول خدا مبنی بر انسان های گناهکار وجود دارد ؟؟ و اینکه اگر گناهکاران دنبال دستورات اسلام نروند باز هم عذاب می شوند ؟؟؟؟
با سلام و تشکر از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
پرسشگر گرامی این یک حقیقت است که گناه پرده ای از غبار بر روی دل انسان می اندازد، اگر توبه شود پاک می شود ولی اگر توبه انجام نشود و گناه روی گناه انجام بشود این غبار بیشتر و بیشتر می شود و دل را سیاه می کند و انسان را از خدا دور می کند و در اثر گناه زیاد ممکن است خدا آن ها را به حال خود واگذار کند تا بیشتر در گناه غوطه ور شود و عذاب سخت تری خواهند داشت« وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهين»(1)؛ آنان كه به راه كفر رفتند گمان نكنند كه مهلتى كه ما به آنها مىدهيم به حال آنان بهتر خواهد بود، بلكه آنها را (براى امتحان) مهلت مىدهيم تا بر گناه و سركشى خود بيفزايند، و آنان را عذابى خواركننده است.
از این آیه می فهمیم که ممکن است خداوند به افرادی مهلت دهد تا گناه بر گناه بیافزایند و این یعنی رها کردن آن ها به حال خود. و رفاه و راحتی گناه کاران در دنیا، دلیل بر این نیست که گناه کاران عذابی ندارند، بلکه گاهی چون زیاد گناه کرده اند خدا نعمت به آن ها می دهد، تا خدا را فراموش کنند و بیشتر گناه کنند و عذاب سخت تری داشته باشند. این ها همان افرادی هستند، که با اختیار خود راه شقاوت را انتخاب کرده اند، و نعمت دنیوی آن ها، نباید موجب شود که ما تصور کنیم ،عذابی ندارند ،حتی در روایات داریم که برخی به خاطر کثرت گناه ،خدا دوست ندارد صدای شان را بشنود، لذا هر حاجتی که در دنیا دارند را، سریع می دهد، چون از شنیدن صدای آن ها کراهت دارد، همانطور که امام صادق می فرماید:«وَ إِنَّ الْعَبْدَ لَيَدْعُو فَيَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى عَجِّلُوا لَهُ حَاجَتَهُ فَإِنِّي أُبْغِضُ صَوْتَهُ(2)بنده گاهی دعا می کند و خداوند تبارک و تعالی به ملائکه می فرماید با عجله حاجتش را بدهید. چون من از شنیدن صدای او کراهت دارم.»
پس راحتی گناه کاران در دنیا و استجابت دعای افراد گنه کار دلیل بر خوب بودن آنها نیست.
از همه مهمتر ما معتقد به معاد هستیم و این که در عالم دیگری پاداش و جزای کارهای انسان به صورت کامل به او داده می شود، و دنیا جایی نیست که انسان ها، پاداش یا عذاب کار های خود را به صورت کامل ببینند.و اساسا دنیا و نعمت هایش ارزشی نزد خدا ندارد، لذا اجازه استفاده از آن را نه تنها به گناه کاران داده، بلکه کافران و ملحدین و افراد جبار و خونریز هم از آن بهره مند هستند، و یکی از دلیل هایی که خدا به کفار رزق می دهد، بی ارزش بودن خود مال است، امام صادق (ع) می فرماید:لَوْ عَدَلَتِ الدُّنْيَا عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ جَنَاحَ بَعُوضَةٍ مَا سَقَى عَدُوَّهُ مِنْهَا شَرْبَةَ مَاء(1)
اگر دنیا به اندازه بال مگس نزد خداوند ازرش داشت، یک جرعه آب هم به دشمنش نمی نوشاند.
لذا نباید تنعم دنیوی، افراد گنه کار را، دلیلی بر نداشتن عذاب در آخرت تلقی کنید.
از طرفی محرومیت مومنین و سختی ها و بلاهای آنان نیز دلیل بر بدی آنان نیست. بلکه فلسفه های گوناگون دارد، که فهرست وار به آنان اشاره می کنیم:
حکمت 1: آزمایش
2 : عذاب و جزای اعمال بد افراد
3 : ترفیع درجه و اجر و ثواب
4: تطهیر از گناه
5: رغبت به آخرت
6: اصلاح رذایل اخلاقی
با توجه به دانستن این حکمتها می توانیم بفهمیم که چرا بعضی مشکلات با دعا در مدت کوتاهی برطرف نمی شود، چرا که زمان آزمایش و یا زمان تطهیر از گناهان و...ممکن است بیشتر از زمانی باشد، که ما فکر می کنیم، و با توجه به این حکمت ها متوجه می شویم نه سختی کشیدن برخی مومنین دلیل بر بد بودن آنها است ، چرا که ممکن است برای ازمایش و یا ارتقاء درجه و ... باشد و نه استجابت دعای افراد دلیل بر خوب بودن آنهاست.
پینوشتها:
پی نوشت ها:
1. آل عمران (3)آیه 178.
2. ثقة الاسلام كلينى، الكافي، دار الكتب الإسلامية تهران، 1365 ه.ش، ج 2، ص 489.
3. همان، ص 246.
