حرام زاده بودن

با سلام و تشكر از ارتباط شما با مركز ملي پاسخگويي به سوالات ديني
در باره فرزندانی که از حرام به دنیا آمدهاند، باید گفت: بر اساس آموزههای دینی، گناه و جرمی متوجه این افراد نیست. زیرا آن ها در گناه رخ داده هیچ تقصیری ندارند و عمل خلاف پدر و مادرشان، مسؤلیتی را متوجه ایشان نمیکند. قرآن کریم به طور یک اصل کلی در این باره میفرماید:« وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى (1) «گناه هیچ کسی به گردن دیگری نیست».
در نتیجه حرام زاده هم میتواند با داشتن اعتقاد درست و انجام صحیح اعمال و دستورهای دینی، به بهشت برود؛ همان گونه که در فرمایش امام صادق(ع) آمده است: «زنازاده اگر اعمال خوب انجام بدهد، به او پاداش داده میشود. اگر کار بد از وی سر زند، مجازات میگردد»؛ (2) یعنی زنازاده، مانند سایر مردم است.
پیامبر(ص) فرمود: «لیس علی ولد الزّنا من وزر أبویه شیء؛ (3) گناه پدر و مادر، بر گردن فرزند نیست». در نتیجه، باید گفت زنا زاده نیز مانند دیگران مكلف به وظایف شرعی و عقلی است و می تواند به پاکی و تقوا روی آورد، همان طور که می تواند به فساد و گناه کشیده شود. در نتیجه چه بسا افراد حلال زاده ای که در قعر دوزخ خواهند بود و چه افراد زنا زاده ای که خود را از گناه و آلودگی نگاه داشته و اهل بهشت خواهند بود.
در منابع دینی به نکته ای در مورد این که این افراد اگر اهل بهشت باشند در درجات پایین خواهند بود در نیافتیم؛ البته این حقیقت قابل انکار نیست که افرادی که از مادر متولد می شوند، دارای سرشت های متفاوتی هستند. بعضی میل شان به خوبی ها بیش تر است و بعضی میل شان به بدی ها بیش تر است. ممکن است افرادی که ولد زنا بوده اند، بیش تر میل شان به بدی ها باشد و میل و گرایش کمتری به خوبی ها داشته باشند .
در عین حال این افراد هم می توانند خود را از آلودگی حفظ کنند، هر چند شاید برایشان سخت باشد و محتاج به ریاضت و مجاهدت بیش تر با هواهای نفسانی داشته باشند. البته وجود این تفاوت گرایش در بارگاه عدل الهی مورد محاسبه قرار خواهد گرفت و این گونه افراد اگر با سختی و مجاهدت جلوی شرارت باطنی خود را بگیرند، ثواب و مقام بیش تری دارند. چون انتخاب مسیر صحیح بندگی خداوند برای این افراد ممکن است قدری سخت تر از دیگران باشد.
چنان که در حديثي از پيامبر اكرم(ص) آمده: أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ أَحْمَزُهَا؛(4) با فضيلت ترين اعمال آن اعمالي است كه دشوار تر باشد. و روشن است که قرار گرفتن در مسیر بندگی خداوند برای این افراد دشوارتر از دیگران است.
در نهایت هم لازم به ذکر است که فحش دادن به حرام زداه عملی نادرست و حرام است و نباید به هیج مومنی دشنام داد همان گونه که لعن مسلمان در حالت عادی جایز نیست.
پی‏نوشت‏ها:
1. فاطر (35)، آیه 18.
2. محمد ری شهری، میزان الحکمة، نشر دار الحدیث، قم، 1407 ق. ج 5، ص 244.
3. علامه مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، نشر دار الاحیا التراث العربی، بیروت، 1403 ق. ج 75، ص 2.
4. همان ج‏67، ص 191.