چند وقتي است از نماز خواندن خودم رضايت ندارم احساس ميكنم روحم به چيز بالاتري احتياج دارد ولي هرقدر تلاش ميكنم هنگام نماز خواندن تمركز داشته باشم تا در حين انجام نماز به عنوان يك تكليف با خداوند ارتباط برقرار كرده وبااو حرف بزنم نميتوانم يعني راه حرف زدن با خدا را به طور خصوصي بلد نيستم كمكم كنيد چون مدتي است دچار سردرگمي شده ام واحساس پوچي و نيستي ميكنم دوست دارم با نماز خواندن به ارامش برسم ولي اين كار را نميدانم لطفا به من بگوييد چه كنم؟

این حالت شما اگر چه ناخوشایند است. ولی حالت خوبی است؛ زیرا سبب رشد و ارتقاء شما در مسیر معنوی می شود. برای این که انشاالله به وضعیت رضایت کننده و آرامش بخشی برسید و حال و نمازتان بهتر شود، نکاتی را عرضه می داریم:
1.گفته اید راه حرف زدن خصوصی با خدا را بلد نیستید.
حرف زدن خصوصی با خدا درست مثل حرف زدن خصوصی با دیگران است ؛ باید با صمیمیت و صداقت تمام با خدایی که در همه جا حاضر است و بسیار مهربان است حرف بزنید و درد دل کنید و شرح تنهایی بدهید (در حالی که خودش می داند)؛ باید به او بگوییم خدایا؛ خودت می دانی که چنین و چنانم و حالم خوب نیست و نیاز به تو دارم و هیچ کس دیگری نمی تواند مسالهء من را حل کند ؛ خدایا؛ توجه بیشتری به من داشته باش و من را با خودت انس بده و آرام جان من باش و ... .
2.از ولی مهربان و خلیفه و جانشین خدا هم بخواهید که به شما کمک کند تا هر چه بیشتر با خدا انس بگیرید و نماز هایتان حال و هوای بهتری پیدا کند و به طور کلی، شما را در نور و هدایت الهی خود قرار دهد. عنایت دارید که خداوند از ما خواسته که با محبوبان او ، محمد و آل محمد (ص) ارتباط برقرار کنیم و دوست آنان باشیم و از آنان اطاعت کنیم تا مواهب و الطاف او را که در پیش این انوار خود قرار داده دریافت نماییم. ضمنا، پیمودن راه معنوی و قرب به خدا، در صورتی که در همراهی با این عزیزان باشد ، هم قوی تر خواهد بود و هم سریع تر و هم راحت تر و بی خطر.
3.نماز اگر چه یک تکلیف الهی است بر همهء ما، ولی نباید آن را صرفا به جهت تکلیف خواند. بلکه باید آن را برای ارتباط و تقرب با خالق خود به جا آورد. باید آن را به عنوان خلوتی برای شکر نعمت ها و یاری طلبیدن از او و بالاخره ، برای راز و نیاز و وصل روحی خواند. باید خود را در حال نماز، همچون "رودی" تصور نمود که به "دریا" می پیوندد و همچون "پروانه" ای که بر "گل " می نشیند و مست از عطر او می گردد.
4.تعطیل کردن کارها 20 دقیقه پیش از اذان و گرفتن یک وضوی با نشاط و به استقبال نماز رفتن و چند دقیقه نشستن روی جانماز و به عبادت مختصر و نرم و آرام پرداختن (تلاوت قرآن یا صلوات یا شکر یا استغفار یا...) ، شما را برای یک نماز خوب و دوست داشتنی آماده می کند ؛ امتحان بفرمایید تا خود نتیجهء آن را تجربه کنید.
5.حضور در اماکن مقدس مانند مسجد و امام زاده ها ، تاثیر زیادی در حال و هوای معنوی ما دارد. اگر نمازهای خود را حتی المقدور در مسجد بخوانیم (خصوصا مسجد و نماز جماعتی که آن را با حس معنوی بیشتری می یابیم ) نماز های بهتری خواهیم داشت و اگر ارتباط خود را با امامزادگان که چشمه های نور الهی هستند بیشتر کنیم، در هر حضور خود، روح خود را در آنها شستشو خواهیم داد و از انوار الهی آنان بهره مند خواهیم شد انشاالله.
منتظر خبرهای خوش معنوی شما هستیم ؛ با عمل عاشقانه به موارد فوق، به خواست خدا احساس هویت و هستی و هدفمندی در شما جاری می شود و اگر قابل دانستید و دوباره تماس گرفتید، مطالب دیگری تقدیم خواهد شد. موفق باشید و التماس دعا