باسلام
بنده نزد یک از دوستانم از دوست مشترک دیگری غیبت نمودم.این عمل من ازگناهان کبیره می باشدوشکی ندارم.شنونده غیبت که در شرف حج تمتع هستند از غیبت شونده طلب حلالیت نمودندوضمن این کار جزئیات حرفهای بنده را هم به آن دوست مشترک گفتند که بنا به اظهارخودشان آن دوست مشترک بسیار ناراحت شدند.
آیا حلالیت طلبیدن با این روش وبا بیان جزئیات که ایجادتنفرمی کند توجیح منطقی وشرعی دارد؟
آیا اینگونه حلالیت طلبیدن ،خود غیبت بزرگتر ومفسده بزرگتری نیست؟
غیبت از گناهان کبیره است و مشتمل بر حقّ الناس و حقّ اللّه است یعنی کسی که غیبت می کند هم به غیبت شونده ظلم می کند و هم به قانون خدا بی احترامی می کند از این رو هم باید آن شخص را راضی کند و هم خدا را راضی کند.
به طور کلی در طلب حلالیت از فرد غیبت شونده، اگر فرد به شخص غیبت شونده دسترسی دارد و مفسده ای بر رضایت طلبی از او مترتب نمی شود، باید او را راضی کند و از او معذرت بخواهد, ولی اگر به او دسترسی ندارد یا اگر به او بگوید, مفسده ای به وجود می آید و یا اگر به او گفت و از او حلالیت طلبید ، شخص رضایت نداد, لازم نیست او را راضی کند یا صدقه و کفاره ای بدهد، بلکه برای او دعا و استغفار کند و یا کار های خیری انجام دهد و ثواب آن را برای او هدیه کند و از گناه خویش نیز توبه نماید .
با توجه به این نکته، در طلب حلالیت لزومی به بیان جزئیات نبود و حتی اگر فرد غیبت شونده نیز از جزئیات می پرسید نباید فرد آن را بیان می کرد. زیرا بیان جزئیات و به قول شما این گونه حلالیت طلبیدن موجب کدورت و دلخوری بیشتر می شود که شایسته نیست. علاوه بر آن که چنین طلب حلالیتی خود موجب غیبت شده و آن شخص از یک گناه نجات پیدا کرده و به گناه دیگری مبتلا شده است.
پی نوشت ها :
1. نور (24)، آیه 31.
2. تحریم (66)، آیه 8.
3. هود (11)، آیه 61.
