نزدیکی و زنا از گناهان کبیره است و عقوبت بسیار سنگینی دارد هم در دنیا و هم در آخرت و قرآن کریم در مورد زنا می فرماید: "ولا تقربوا الزّنا انّه کان فاحشة و ساء سبیلاً؛ نزدیک زنا نشوید که کار بسیار زشت و بد راهی است". (1)
ولی نه برای کسی که پشیمان شده و توبه کرده، باید دانست که اولا هیچ گناهی نیست که با توبه پاک نشود و ثانیا این گناه کفاره اش همان توبه است. البته توبه واقعی به همراه ترک گناه و جبران کارهای زشت با کارهای خوب.
کسی که مرتکب چنین کاری شده باید سریع توبه کند و بداند که اظهار پشیمانی در پیشگاه الهی دستور خاصی ندارد. مهم عزم بر ترک گناه و ندامت و پشیمانی درونی است. اگر کسی به این حالت دست یافت ، حقیقت توبه در او محقق شده است و مراتب دیگر توبه برای رسیدن به مراتب بالاتر کمالات است. توبه هر گاه حقیقى و واقعى باشد و واقعاً از گناهى که مرتکب شده احساس خجلت و ندامت کند و خود را در پیشگاه خدا شرمنده ببیند و گناه را کنار بگذارد و در صدد کسب رضاى حق تعالى باشد, مقبول درگاه احدیت واقع شده و آثار و برکاتش نمایان مى گردد. هر چند گناه بزرگ یا بسیار باشد. قرآن کریم مى فرماید: ای بندگان که بر خود اسراف و ستم کردید، از رحمت خدا مأیوس نشوید که خدا همهء گناهان را مى آمرزد, زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است .(2) توبه حقیقی نه تنها آثار وضعی و تکلیفی گناه را محو می کند و گناهکار را از گناهان پاک می نماید، بلکه گناهکار توبه کننده را محبوب خدا می سازد. قرآن کریم می فرماید: «اِنّ الله یحبّ التوابین؛(3) خداوند توبه کنندگان را دوست می دارد». کسی که دوست و محبوب خدا شد، خدا عزیزش می کند؛ همه گناهان کبیره و صغیره او را می بخشد، چنان که پیامبر فرمود:«التائب من الذنب کمَن لا ذنب له؛(4) کسی که از گناه توبه کند (خداوند همه گناهان او را می آمرزد و) همانند کسی می شود که هیچ گناهی نکرده است».
اگر توبه واقعی صورت گیرد بخشیده می شود و کسی که بخشیده شد دیگر عقوبت دنیوی و اخروی نخواهد داشت. و نشانه توبه آن فرد این است که رابطه اش را به طور کلی با نامحرم قطع کند. چرا که اصل ارتباط با نامحرم زمینه گناه و نزدیکی را مهیا می کند و شایسته است با سعی در انجام کار های خیر و ثواب بر کفه اعمال خیرش بیافزاید.
موفق باشید.برای توضیحات بیشتر با شماره (09640) تماس بگیرید.
پی نوشت ها
1. اسراء (17) آیه 32.
2. سوره زمر(39)، آیه 53.
3. سوره بقره(2) آیه 222.
4. کلینی، اصول کافی، ترجمه حاج سيد جواد مصطفوى، كتاب فروشى علميه اسلاميه، ج 3، ص 109.
