فکرکردن دمورد تصاویر زشت

پرسش: فکرکردن دمورد تصاویر زشت
شرح : سلام از آن پیام خالی عذرخواهی می کنم 1)آیا در زهن آمدن تصاویر زشت گناه می باشد؟
پاسخ:
اگر تصاویر زشت بدون اراده در ذهن بیاید و انسان ذهن خود را از آن برگرداند گناه نیست، لیکن اگر انسان عمدا و با تخیّل اجنبی، تصاویر زشت را در ذهن خود بیاورد به احتیاط واجب جایز نیست و گناه حساب می شود.(1)
پی نوشت:
1. آیت الله خامنه ای، اجوبة الإستفتائات، سؤال791.

پرسش: 2)لطفا راه حلی برای دوری از نگاه به تصاویر زشت را بگویید؟
پاسخ:

برای کنترل نگاه از گناه راهکارهایی وجود دارد که مهم‏ترین آنها عبارتند از:
1- خداباوری:
اعتقاد به خدا و یقین داشتن به این که انسان در محضر خدا است و خدا ناظر بر تمام احوال و درون آدمی است، به انسان کمک می‏کند نگاه خود را کنترل نماید. امام صادق(ع) می‏فرماید: «فروبستن چشم از گناه میسّر نیست مگر این که انسان عظمت و جلال پروردگار را در قلبش مشاهده کرده باشد».
از امام علی(ع) سؤال شد: توانایی بر کنترل چشم چگونه حاصل می‏شود؟ حضرت فرمود: «این که خود را تحت قلمرو سلطان آگاه از همة مسائل بدانی و تسلیم او باشی».(1)
2- توجه به آثار فروبستن چشم:
اگر انسان بداند کنترل نگاه چه آثار و برکاتی دارد، قطعاً بر ادامه آن تشویق خواهد شد. آثار و فوائدی که بر چشم پوشی مترتب است، عبارتند از:
الف) راحتی دل:
کسی که چشمش را فرو بندد، دلش را آرام کرده است.
با چشم چرانی انسان احساس آرامش نمی‏کند، زیرا احساسات و غرایز شهوانی تمام ناشدنی و سیری‏ناپذیر است و نفس اماره انسان را به بدی و زشتی هر چه بیشتر وادار می‏کند.
امام علی(ع) می‏فرماید: «کسی که چشم فرو بندد، دلش را صفا داده است».(2)
ب) کشف حقایق:
رسول اکرم(ص) می‏فرماید: «چشمتان را فرو بندید تا عجائبی را ببینید».(3)
ج) شیرینی عبادت را حس کردن:
پیامبر اسلام(ص) می‏فرماید: «مسلمانی چشم خود را از زن نامحرم فرو نمی‏بندد مگر آن که خداوند شیرینی عبادتش را در دل او ایجاد می‏کند».(4)
د) تزویج حور العین:
امام صادق(ع) می‏فرماید: «کسی که نگاهش به زن نامحرمی بیفتد، پس چشمش را به سوی آسمان افکند و یا نگاهش را فرو بندد، خداوند حورالعین را به ازدواج او در می‏آورد».(5)
3- توجه به عواقب چشم چرانی:
کسی که بداند چشم چرانی چه پیامدهای ناگواری دارد، قطعاً به ضرر خود اقدام نخواهد کرد و نگاهش را کنترل خواهد کرد. رسول اکرم(ص) می‏فرماید: «کسی که چشمش را از حرام پر کند، خداوند روز قیامت چشمش را از آتش پر خواهد کرد، مگر آن که توبه کند و برگردد».(6)
در روایت دیگر می‏فرماید: «نگاه تیری از تیرهای مسموم شیطان است».(7)
حضرت مسیح فرمود: «از نگاه به نامحرم بپرهیزید که بذر شهوت و رشد دهنده فسق است».(8)
4- طرد افکار شیطانی:
برای کنترل نگاه، باید اندیشه را از نفوذ افکار شیطانی دور نگه داشت، زیرا گام نخست در انحراف، فکر کردن درباره آن است. امام علی(ع) می‏فرماید: «کسی که در اطراف گناه بسیار بیندیشد، سرانجام به آن گناه کشیده خواهد شد».(9)
5- پرهیز از عوامل تحریک‌زا:
تخیلات تحریک کننده، رفت و آمد در جاهایی که نامحرم است، گفت و گو با نامحرم، دیدن فیلم‏ها و عکس‏های مبتدل، زمینه را برای چشم چرانی فراهم می‏کند.
6- دقت در دوست‌یابی:
بررسی‏ها نشان می‏دهد که نوجوانان، اوّلین قدم‏های انحراف و تباهی را به کمک دوستان ناباب برداشته، سپس در سراشیبی سقوط قرار گرفته‏اند.(10) آلودگی و انحراف، به سرعت از طریق دوستان نا اهل به افراد پاک و سالم سرایت می‏کند و چشم چرانی از این قاعده مستثنا نیست.
امام علی(ع) می‏فرماید: «از معاشرت با مردم فاسد بپرهیز که طبیعت تو، ناخودآگاه ناپاکی را از طبع آنها سرقت می‏کند».(11)
7- ازدواج:
یکی از راه‏های مؤثر در کنترل نگاه، ارضای صحیح غریزه جنسی از طریق ازدواج است. رسول خدا(ص) می‏فرماید: «ای گروه جوانان! هر یک از شما که قدرت ازدواج دارد، حتماً اقدام کند، زیرا این بهترین وسیله است که چشم را از نگاه‏های آلوده و عورت را از بی عفّتی محافظت می‏کند».(12)
8- تقویت اراده:
چشم چرانی اگر به صورت عادت در آمده باشد، همچون خصایص طبیعی و ذاتی، دامنه دار و پر نفوذ می‏گردد و به منزله طبیعت دوم در می‏آید. در این حال رهایی از این عادت ناپسند، نیاز به تصمیم و عزمی راسخ دارد. آن چه در شروع کار مهمّ است، خواستن و انگیزه داشتن است. برای مبارزه با چشم چرانی باید دو کار انجام گیرد:
الف) به خواسته نفس پاسخ مثبت داده نشود،
ب) عادت پسندیده‏ای جایگزین گردد و خود را به کارهای پسندیده مانند مطالعه کتاب و ورزش مشغول سازد.
پی‌نوشت‏ها:
1. بحارالأنوار، ج 101، ص 41.
2. میزان الحکمه، ج 4، ص 3289.
3. بحارالأنوار، ج 101.
4. میزان الحکمه، همان، ص 3292.
5. همان.
6. بحارالأنوار، ج 73، ص 334.
7. همان، ج 101، ص 38.
8. همان، ص 42.
9. غررالحکم، ج 5، ص 321.
10. محمدعلی سادات، راهنمای پدران و مادران، ج 1، ص 99.
11. ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 20، ص 272.
12. مکارم الاخلاق، ص 10.