توضیح رجعت و چه امامانی در دوران رجعت زنده میشوند

رجعت در لغت به معنای بازگشت و در اصطلاح به زنده شدن و بازگشت افرادی است قبل از قیامت. (1) این عقیده مختص شیعه می‏باشد و بقیه فرقه‏های اسلامی به آن عقیده ندارند.
شیعه عقیده دارد که هنگام ظهور حجت(عج) یا بعد از آن، ائمه معصومین(ع) و برخی مؤمنان درستکار که در مرحله عالی ایمان قرار دارند و در مسیر تکامل معنوی با موانعی مواجه شده‏اند و تکامل آن‏ها ناتمام مانده است، حکمت الهی ایجاب می‏کند که سیر تکاملی خویش را از طریق بازگشت به این جهان ادامه دهند. اینان می‏باید شاهد و ناظر حکومت جهانی حق و عدالت باشند و در بنای رفیع این حکومت شرکت جویند. هم چنین کفار و طاغیان ستمگری که در مرحله منحطّی از کفر و ظلم قرار دارند، رجعت می‏کنند تا علاوه بر کیفر خاص در رستاخیز، مجازات‏هایی در این جهان ببینند. (2)
در اینکه همه امامان رجعت می‌کنند یا بعضی از آنان روایات اختلاف دارند. از بعضی روایات استفاده می‌شود که همه امامان رجعت کرده (3 ) و حکومت می‌نمایند . بعضی روایات دیگر از رجعت بعضی امامان سخن به میان آورده اند . بعضی روایات دیگر دلالت دارند که امام حسین (ع) و پیامبر اسلام (ص) و امام علی (ع) رجعت می‌کنند . آنچه که مسلم است ،اصل رجعت امامان است اما همه آنان یا بعضی آنان معلوم نیست. امام صادق(ع) فرمود: رجعت عمومی نیست، بلکه جنبه خصوصی دارد. تنها کسانی که در بالاترین مرتبه ایمان و پایین‏ترین مراتب شرک قرار دارند، رجعت می‏نمایند.(4)
اما کیفیت بازگشت و همچنین حکومت آنان به صورت کامل مشخص نشده که آیا حکومت دارند و حکومت آن بزرگواران در زمان حضرت مهدی(عج) می‏باشد یا بعد از آن است.
در راویتی امام صادق علیه السلام می فرماید: اولین كسی كه به دنیا رجعت می كند، حضرت حسین بن علی علیه السلام است و به قدری در دنیا حكومت می كند كه از كثرت سن ابروهایش روی دیدگانش می ریزد.(5 )ولی اظهار نظر قطعی در این باره بسیار مشکل است .
جهت آگاهی بیش تر می‏توانید به:
تفسیر نمونه، ج‏15، ص 555؛
رجعت از نظر شیعه، نجم الدین طبسی؛
رجعت، محمد باقر بهبودی؛
مهدی موعود، باب سی و چهارم، مراجعه نمایید.
پی‏نوشت‏‌ها:
1. دانشنامه قران و قران پژوهی ، بهاءالدین خرمشاهی ،تهران، دوستان، 1377 ش ، ج 1، ص 1097 واژه( رجعت ) .
2. تفسیر نمونه، مکارم شیرازی، تهران، اسلامیه، 1374 ش ج 15، ص 559.
3 .امام مهدی (ع) از ولادت تا ظهور ،ص 804 ، سيد محمد کاظم قزوینی ،قم ،الهادی ،1384 ش ،چاپ ششم ،ترجمه : علی کرمی و سید محمد حسینی
4. بحارالانوار، مجلسی، بیروت، مؤسسه الوفاء، 1403 ق، ج 53، ص 39.
5 .بحارالانوار، ج53، ص46 .