به عنوان یک دختر نوجوان چه کارهایی برای تقرب بیشتر به خدا میتوانم انجام دهم ؟ مثلا من تا چند وقت پیش از اعمال مستحب نماز خبر نداشتم اما الان با انجام مقداری از این اعمال احساس تقرب بیشتری به خدا میکنم .
کمال گرایی، یکی از ویژگیهای دوران نوجوانی و جوانی است، سؤالتان در واقع پاسخگویی به این گرایش اصیل است. باید شما را تحسین کرد که در پی رفع نیاز معنوی خود میباشید. از قرآن و روایات استفاده می شود همه افراد استعداد پیشرفت یا تنزل را دارند. همه انسان ها می توانند به بالاترین درجات برسند یا به اسفل السافلین سقوط نمایند. نزدیک ترین راه به سوی خدا , ترک معصیت و انجام دستور خد است. مخصوصاً جوانان به جهت توانایی های جسمی و رشد و بلوغ شهوانی اگر بتوانند خود را از زمینه های گناه دور نگه دارند و دل و دست و زبان و چشم خود را از آلوده شدن پاک نگه دارند, می توانند از قرب الهی بهره مند گردند. در روایتی از امام صادق(ع)آمده : «خداوند به حضرت موسی فرمود: بهترین وسیله تقرب به سوی من پارسایی و ترک معصیت است. اگر کسی پارسایی داشته باشد او را در بهشت های عدن جای می دهم »!(1)
بعد از این مرحله (انجام واجبات و ترک گناهان ), انجام دادن مستحبات از قبیل نافله ها مخصوصاً نافله شب و تهجّد و مناجات با خدا موجب قرب الهی می شود. پیامبر(ص) در این رابطه می فرمایند: خدای متعال می فرماید: با انجام نوافل به سوی من تقرّب پیدا کنید تا شما را دوست بدارم و اگر من شما را دوست بدارم , اگر دعا کنید اجابت می کنم و اگر درخواستی داشتید عطا می کنم.(2)
اخلاص در نیّت موجب تقرب الی اللّه است.(3)
توجه زیاد به شکم و شهوت موجب دوری از خدا می شود.(4)
در اسلام به پاره ای از عبادات و مستحبات بیش تر تأکید شده و انسان می تواند با توجه به حال خود با انجام دادن آنها (بدون افراط و زیاده روی) خود را به خداوند نزدیک کند: مانند قرائت قرآن، نماز شب و مناجات با خدا و تهجد و شب زنده داری، انجام نوافل روزانه، مقیّد بودن به خواندن نمازهای واجب در اول وقت، همواره با وضو بودن، رعایت آداب و سنت ها در عبادات، تعقیبات نماز، شرکت در نماز جمعه و جماعات، سه روز روزه در هر ماه، زیارت اولیا، توسل به امامان، صله رحم، ذکر خدا و صلوات بر محمد و آل محمد، انتظار فرج امام زمان (عج) و عمل کردن به آن چه که لازمه منتظر واقعی است،تولی و تبری و دوستی و دشمنی به خاطر خدا،موفق باشید.
پی نوشت ها:
1.کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، تهران ، اسلامیه، ج2، ص80.
2.محمدی ری شهری،میزان الحکمة،ج 8 ،ص 110، ماده قرب.
3.همان، ص 113.
4.همان، ص 115.






