نماز

لازم است به دو نکته توجه کنید:
1- نماز یکی از مهم‌ترین عبادت‌ها است که در روایات و آیات به انجام این فریضه در وقت خود با خضوع و خشوع‌، سفارش زیادی شده است‌. از جمله‌: "حَافِظُواْ عَلَی الصَّلَوَت‌ِ وَالصَّلَوَة‌ِ الْوُسْطَی‌َ وَقُومُواْ لِلَّه‌ِ قَانِتِین‌ (1) بر نمازها و نماز میانه مواظبت کنید و خاضعانه برای خدا به پا خیزید." مهم در نماز در مرحله اول‌، صحیح خواندن و به جا آوردن همه واجبات آن بدون کم و کسری است .در مرحله بعد خواندن نماز با طمأنینه و خشوع و خضوع است‌.
بنابراین‌، تا وقتی که نمازگزار، واجبات نماز را به طور کامل انجام دهد. تند و سریع خواندن مانعی ندارد، همان طور که افرادی مانند آیة الله مرعشی نمازش را تند می خواند. این امر بستگی به افراد دارد. بعضی از افراد می توانند با تند خواندن نماز نیز حضور قلب داشته باشند. .هر چند در بیشتر افراد آهسته خواندن نماز موجب طمأنینه و حضور قلب بیشتر در نماز است با ین همه بعضی نیز با وجود شمرده خواندن، حضور قلب ندارند. اما اینکه در نماز حضور قلب پیدا کنیم، سخن دیگری است که در نامه های بعد به آن می پردازیم.
2- تلاش در جهت خواندن نماز در اول وقت، امری پسندیده و قابل تشویق است. اما باید توجه داشت اموری مثل نماز اول وقت، نیاز به گذشت زمان و تهیه لوازم و مقدمات دارد و لذا نباید در این امر شتاب و عجله داشته باشید و افراط نمایید.خصوصا این که تازه پا به عرصه انجام تکلیف نهاده اید. البته این غیر از اهتمام به اقامه نماز در اول وقت است.
مهم ترین عواملی سبب می شوند تا ما به نماز اول وقت مقید شویم از جمله:
1. باور کردن اهمیت نماز اول وقت:
برای به دست آوردن این باور می توان از اسباب باور بخش استفاده کرد. مثل مطالعه کردن کتاب هایی که در موضوع نماز اول وقت نگاشته شده است. مطالعه باید پیاپی و پیوسته باشد. سپس به فکر کردن بپردازد که با نخواندن نماز اول وقت مشمول چه زیان ها و سرزنش هایی می شود و با خواندن آن مشمول چه سود ها و پاداش ها می گردد.
2. اراده و تصمیم:
باور کردن اهمیت نماز اول وقت زمینه ساز اراده و تصمیم می شود. اما با اراده و تصمیم فاصله دارد. زیرا ممکن است مطلبی باور قلبی باشد. ولی اراده و تصمیم انسان به آن تعلق نگیرد. اگر کسی نسبت به اهمیت نماز اول وقت باور قلبی پیدا کرد ممکن است به خاطر موانعی اراده و تصمیمش به خواندن نماز اول وقت تعلق نگیرد. هر چند موانع، غیرموجه باشد, بنابراین بعد از باور قلبی باید اراده و تصمیم بگیرد و تمامی موانع خواندن نماز اول وقت را کنار بزند.
3. مداومت تا سر حد ملکه شدن:
پس از طی آن دو مرحله گذشته باید در مقام عمل آن قدر نماز اول وقت خواندن را ادامه دهد تا عادت و ملکه گردد. مداومت عملی در ابتدای کار، امری دشوار و سخت می باشد. ولی پس از گذشت یک یا دو سال و یا حتی کمتر از این مدت، امری عادی و آسان می گردد.در رسیدن به این هدف باید سیاست تدریج را پیش گیرید که در ابتدا به آن اشاره شد.
4. استفاده از ر تشویق و تنبیه:
با خود شرط کند که اگر مثلا ده روز پشت سر هم نماز را در اول وقت بخواند، خود را با خرید چیزی تشویق کند و اگر در این راه روزی مرتکب خلاف شد، خود را تنبیه کند. مثلا صدقه بدهد.(البته با عبادات خود را تنبیه نکنید).
5. حضوردر نمازهای جماعت سبب می شود انسان خود به خود نماز را در اول وقت بخواند.
پی نوشت :
1. بقره (2) آیه 238 .