نگاه کردن

پرسش: سلام آیا نگاه کردن به خانه ای که درش باز است چه آشنا چه ناآشنا حرام است؟ آیا نگاه کردن به شیشه ی در خانه ی مردم (شیشه ی رفلکس) به منظور آینه یا شیشه ی ماشین و همچنین تکیه دادن به ماشینی در خیابان بدون اجازه صاحبش حق الناس است؟ آیا دکلن زدن به جلد قرآن و جانماز اشکال دارد؟ آیا برداشتن ابرو برای آقایان وهمچنین دختری که ازدواج نکرده اشکال دارد؟ آیا نامیدن نام امیر امیرعلی امیرحسین و ... برای بچه ها اشکال دارد؟(چون شنیده ام این نام فقط مختص امیرالمومنین (ع) است به معنای فرمانروا) آیا باید همه ی احکام تجویدی را در نماز رعایت کرد؟ میزان کشش مد در کلمه ی ضالین در سوره ی حمد در نماز باید چقدر باشد(می شود کمتر از 6 انگشت کشید)؟
پاسخ:
@@@@@
نگاه به حریم خصوصی دیگران جایز نیست و نگاه به شیشه خانه مردم اگر داخل خانه پیدا نباشد و تصرف در آن محسوب نشود اشکالی ندارد و همینطور نگاه به آینه ماشین مردم اگر همراه با تصرف در آن نباشد اشکال ندارد. اما تکیه دادن به ماشین مردم جایز نیست. مگر اینکه بدانی راضی است و اگر راضی نباشد حق الناس است و زدن عطر و ادکلن به قرآن و جانماز اشکالی ندارد و برداشتن ابرو برای آقایان اگر خود را شبیه زنان نکند اشکال ندارد و همین طور برداشتن ابرو در دختران هم اشکال ندارد. فقط اگر زینت حساب شود باید از نامحرم بپوشانند و نامیدن نام امیر امیرعلی امیرحسین و ... برای بچه ها اشکال ندارد. نام گذاری بچه ها به نام های ائمه بسیار خوب است .
رعایت احکام تجویدی در نماز بنابراحتیاط واجب لازم است مخصوصا مخارج حروفی که اگر درست ادا نشود. معنای کلمه و جمله عوض می شود در این کلمات باید به طور صحیح خوانده شود و تجوید باید رعایت شود و از لحاظ علم تجوید مد (ولاالضالین ) واجب است و مقدارش به اندازه چهار الف باشد کافی اشت و این مد از لحاظ فقهی در نماز واجب است .(1)
پي نوشت ها :
1 . آیت الله نوری، توضیح المسایل، م 1001 تا 1005 و سوال از دفتر ایشان به شماره7741850 .

پرسش: من شنیده ام که باید نام بچه هایمان را از نام معصومین بگذاریم(در صورتی که در احادیث داریم نام نیکو انتخاب کنید) و در روز قیامت همه در مکانی جمع می شوند و خداوند هر کس را با نام خودش صدا می زند مثلا اگه نام کسی فاطمه باشد هنگام صدا زدن نامش حضرت فاطمه(س) نیز نگاه می کند و این عنایت است و کسی که نامش غیر از این بزرگواران باشد بی نصیب می ماند آیا درست است؟
پاسخ: نامگذاری فرزندان، در اسلام امری مهم است و در أحاديث متعددي بر أهميت و کيفيت نام گذاري فرزندان تأکيد شده است.
در روايتي از رسول خدا (ص) مي خوانيم:«اِنَّ اَوَّلَ ما یَنْحَلُ اَحَدُکَم وَلَدهُ الاسِمُ الحَسَن»(1)
« اولین بخشش و عنایت شما به فرزندانتان، انتخاب نام نیکوست»
در روايت ديگري مي خوانيم:« مِنْ حَقِّ الْوَلَدِ عَلَى وَالِدِهِ ثَلَاثَةٌ يُحَسِّنُ اسْمَهُ وَ يُعَلِّمُهُ الْكِتَابَةَ وَ يُزَوِّجُهُ إِذَا بَلَغَ»(2) از پیامبر اکرم(ص) روایت است: «حق فرزند بر پدر آن است که نام نیک و زیبا بگذارد و به او نوشتن بیاموزد و در بلوغ، او را همسری دهد.»
درباره نام گذاري به إسامي پيامبر (ص) و ائمه معصومين (ع) نيز در روايات مي خوانيم که:
« لَا يَدْخُلُ الْفَقْرُ بَيْتاً فِيهِ اسْمُ مُحَمَّدٍ أَوْ أَحْمَدَ أَوْ عَلِيٍّ أَوِ الْحَسَنِ أَوِ الْحُسَيْنِ أَوْ جَعْفَرٍ أَوْ طَالِبٍ أَوْ عَبْدِ اللَّهِ أَوْ فَاطِمَةَ مِنَ النِّسَاءِ»(3)
« در خانه‏اى كه نام محمّد، يا احمد، يا على، يا حسن، يا حسين، يا طالب، يا عبد اللَّه، يا فاطمه از بين زنان باشد، فقر وارد نمى‏شود»
و در روايتي ديگر نیز مي خوانيم:« إِنَّ الشَّيْطَانَ إِذَا سَمِعَ مُنَادِياً يُنَادِي يَا مُحَمَّدُ يَا عَلِيُّ ذَابَ كَمَا يَذُوبُ الرَّصَاصُ» (4) « هر وقت شيطان بشنود كسى نام محمد يا على را صدا مى‏زند، مانند سرب يا قلع، ذوب مى‏شود»
درباره تأثیر اسامی در روز قیامت نیز در حدیثی امام صادق(ع) از حضرت رسول (ص) نقل می کند که ایشان فرمود: « اسْتَحْسِنُوا أَسْمَاءَكُمْ فَإِنَّكُمْ تُدْعَوْنَ بِهَا يَوْمَ الْقِيَامَة» (5) « براى فرزندانتان نام نيكو انتخاب كنيد، چون روز قيامت با همان نامها خوانده مى‏شويد»
با توجه به مجموع روايات مذکور روشن مي شود که وقتي نام گذاري اين اسامي متبرکه در دنياي انسان تأثير دارد. مطمئنا در آخرت انسان هم بي تأثير نيست گرچه روايت خاصي در اين باره ما نيافتيم.
پي نوشت ها:
1. علامه مجلسي، بحارالانوار، بيروت، مؤسسه الوفاء ، سال 1404 ه.ق،ج‏101، ص: 13.
2. همان، ج‏71، ص: 80.
3. كليني، محمد بن يعقوب، كافي، تهران، دار الكتب الإسلامية، 1407 ه.ق، ج‏6، ص: 19.
4. همان، ص: 20.
5. همان، ص: 19.

پرسش: در مورد حضرت رقیه(ع) و سن و نام ایشان (با ذکر منبع لطفا) توضیحاتی بفرمایید؟
پاسخ: بیش تر مورخان و مقتل‌نویسان متقدم، هنگام بیان فرزندان امام حسین(ع) به ذکر دو دختر به نام‌های فاطمه و سکینه، بسنده کرده(1)،برخی نیز نام «زینب» را بدان ها افزوده‌اند؛(2) نامی از دختر خردسال (به نام رقیه) موجود نیست. نیز این جریان که هنگام اقامت کاروان اسیران در شام دختری خردسالی از امام حسین(ع) در فراق پدر و هنگام مواجهه با سر بریده پدر جان داده باشد، به چشم نمی‌خورد. در برخی از منابع همانند کامل بهایی شرح حال این دختر کوچک و قصه جان ‌سوز او در خرابه شام بیان شده است.(3)
برای وجود چنین دختری دو شاهد می‌توان آورد:
اول: هنگامی که زینب(س) در کوفه با سر بریده امام مواجه شد، اشعاری سرود که در ضمن آن آمده است:
«ای برادرم! با فاطمه کوچک سخن بگو که نزدیک است قلبش تهی گردد».(4) که نشان از وجود چنین دختر خردسالی که در فراق پدر بی‌تاب بود، دارد.
دوم: امام در آخرین لحظات حیات خویش، هنگام مواجهه با شمر، فرمود: الا یا زینب یا سکینه! ایا ولدی! من ذا یکون لکم بعدی؛ الا یا رقیه! یا ام‌کلثوم! انتم ودیعة ربی، الیوم قد قرب الوعد.(5) که در این جا امام نام رقیه را آورده است.
بنابر اين اصل وجود چنين دختري كه در شام به شهادت رسيده، قابل اثبات است. اما كيفيت و چكونگي آن مانند ماجراي خرابه داراي مدارك ومستندات محكمي نمي باشد. قدیمی‌ترین منبعی که درباره دختر امام در شام، اظهار نظر کرده، عمادالدین طبری در «کامل بهایی» است؛ وی می‌نویسد:
«دخترکی بود چهار ساله، شبی از خواب بیدار شد و گفت: پدر من حسین کجاست؟ این ساعت او را به خواب دیدم سخت پریشان، زنان و کودکان جمله در گریه افتادند و فغان از ایشان برخاست».(6) یکی از منابعی که عمادالدین طبری جریان را از او نقل کرده، کتاب «الهاویه» نوشته‌ دانشمند سنی به نام محمد بن احمد مأمونی است.
پی­نوشت­ها:
1. الارشاد، سلسلة مؤلفات شیخ مفید، ج 2، ص 135، دارالمفید، بیروت،1414 هـ؛
مناقب آل ابی‌طالب، ابن شهر آشوب، ج 4، ص 77، موسسه انتشارات علامه، چاپ علمیه قم؛
اعلام الوری، طبرسی، ج 1، ص 478، موسسه آل‌بیت، چاپ اول، 1417 هـ؛
نسب قریش، مصعب الزبیری، ص 59، دارالمعارف، قاهره چاپ سوم؛
انساب الاشراف، بلاذری، ج 3، ص 1288، دارالفکر، بیروت، چاپ اول 1417 هـ؛
تذکرة الخواص، سبط‌بن جوزی، ص 249، موسسه اهل البیت، بیروت، چاپ اول، 1401 هـ.
2. کشف الغمة فی معرفة الائمة، الاربلی، ج 2، ص 38، تحقیق رسولی، تبریز، سوق مسجد الجامع.
3. نفس الهموم، شیخ عباس قمی، ص 415 و 416، انتشارات مکتبه الحیدریه، چاپ اول، 1379 ش؛
الایقاد، شاه عبدالعظیمی، ص 179، تحقیق رضوی، منشورات فیروزآبادی، چاپ اول، 1411 هـ؛
معالی السبطین، حائری، ج 2، ص 170، موسسه النعمان، بیروت، 1412 هـ؛
منتهی الآمال، قمی، ج 1، ص 807، موسسه انتشارات هجرت، چاپ چهارم، 1411 هـ؛
کامل بهائی، عمادالدین طبری، ج 2، ص 179، مکتبه المصطفوی.
4. « …یا اخی فاطمة الصغیرة کلمّا فقد کاد قلبها ان یذوبا.( بحارالانوار، ج 45، ص 115؛
القندوزی، ینابیع المودة، ج 2، ص 421، انتشارات الشریف الرضی، چاپ اول 1371 ش.)
5. مـوسوعة کلمات الامـام الحسین، معهد تحقیقات بـاقرالعلوم، ص511، دارالمعروف، قم، 1415 هـ، چاپ اول؛
ینابیع الموده، ج 2، ص 416.
6. کامل بهایی.