باسلام من زنی 37ساله هستم که بسیارخداترس وپشیمان ازگناهان هستم.تا4سال پیش ذره ای ازعبادتم کاسته نشده بودتااینکه ازوقتی به شهرستانی غریب چون شیرازنقل مکان کردیم کمترشدو همینطورازعلاقه ام به همسرم.همسرم بسیارمرد خونسردیست واصلاوضع مالی خوبی نداریم.برای کسی کارگری میکندوان شخص ادمی خوب و تاحدودی درستکاراست.اما بعضی وقتاخرجی ما بااوست.مدتهاگذشت تااینکه من وان شخص بهم علاقه مندشدیم و من نیزسعی میکردم ازاودوری کنم اما ناخوداگاه دچارگناه شدم.ومیخواهم بدانم ایاراه بازگشتی برایم هست یا خیر؟ایاتوبه موردقبول خداواقع میشودیا خیر؟

به شما که این گناه بزرگ را مرتکب شده توصیه می کنیم توبه کنید. آن هم توبه واقعی، اگر توبه واقعی کنید پاک و بخشیده می شود و در اسلام همیشه راه بازگشت هست ولی چگونه توبه کنید؟
اظهار پشیمانی در پیشگاه الهی دستور خاصی ندارد. مهم عزم بر ترک گناه و ندامت و پشیمانی درونی است. اگر کسی به این حالت دست یافت، حقیقت توبه در او محقق شده است و مراتب دیگر توبه برای رسیدن به مراتب بالاتر کمالات است .توبه هر گاه حقیقى و واقعى باشد و از اعماق جان برخیزد و جامع شرایط باشد و واقعاً از گناهى که مرتکب شده احساس خجلت و ندامت کند و خود را در پیشگاه خدا شرمنده ببیند و در صدد کسب رضاى حق تعالى باشد, مقبول درگاه احدیت واقع شده و آثار و برکاتش نمایان مى گردد. هر چند گناه بزرگ یا بسیار باشد. قرآن کریم مى فرماید: ای بندگان که بر خود اسراف و ستم کردید، از رحمت خدا مأیوس نشوید که خدا همهء گناهان را مى آمرزد, زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است .(1)توبه حقیقی نه تنها آثار وضعی و تکلیفی گناه را محو می کند و گناهکار را از گناهان پاک می نماید، بلکه گناهکار توبه کننده را محبوب خدا می سازد. قرآن کریم می فرماید: «اِنّ الله یحبّ التوابین؛(2) خداوند توبه کنندگان را دوست می دارد».کسی که دوست و محبوب خدا شد، خدا عزیزش می کند؛ همه گناهان کبیره و صغیره او را می بخشد، چنان که پیامبر فرمود:«التائب من الذنب کمَن لا ذنب له؛(3) کسی که از گناه توبه کند (خداوند همه گناهان او را می آمرزد و) همانند کسی می شود که هیچ گناهی نکرده است».
نشانه توبه واقعی شما دوری و اجتناب شدید از آن مرد است و به طور کل باید با آن فرد قطع رابطه کنید.
موفق باشید
پی نوشت ها :
1.سوره زمر(39)، آیه 53.
2. سوره بقره(2) آیه 222.
3. کلینی ،اصول کافی، ‏ترجمه حاج سيد جواد مصطفوى‏، كتاب فروشى علميه اسلاميه ،ج 3، ص 109.