قران ایات اول سوره بقره

قرآن برای هدایت عموم مردم است:
شَهْرُ رَمَضانَ الَّذي أُنْزِلَ فيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ (1)
ماهِ رمضان است ماهى كه قرآن، براى راهنمايى مردم در آن نازل شده است .
ولی این کتاب کسانی را عملا هدایت می کند که تقوای درونی داشته و به ندای فطرت و عقل گوش سپرده و حق طلب و حق جو باشند و این اولین مرتبه تقوا است. اما کسانی که انکار خدا و معاد و حق را سرلوحه عمل خود قرار داده و زمام وجود خود را به هوا و هوس سپرده و فطرت و عقل خود را دفن کرده باشند، قرآن نه تنها برای آنان هدایتگر نیست. بلکه بر عناد و ستیز و اعراض و خسارت آنان می افزاید:
وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنينَ وَ لا يَزيدُ الظَّالِمينَ إِلاَّ خَساراً (2)
و از قرآن، آنچه شفا و رحمت است براى مؤمنان، نازل مى‏كنيم و ستمگران را جز خسران (و زيان) نمى‏افزايد.
پس منظور از این تقوا همان روحیه حق طلبی و حق جویی و تسلیم حق بودن است که در انسان های سالم است. (3) اما آنان که سلامت خود را از بین برده اند و به جای حق جویی و حق پذیری عناد و انکار و هدایت طلبی پیشه کرده اند، خود را از هدایت قرآن محروم کرده اند نه این که خدا برای هدایت آنان اقدام نکرده است. قرآن همه را به راه حق و تسلیم در برابر فطرت و عقل و عدل فراخوانده است. ولی افرادی که خود را مریض ساخته و بنده نفس شده اند، به هدایت قرآن اعتنا نمی کنند. و جزگمراهی و ضلالت چیزی نصیبشان نمی شود.اما همین گروه هم اگر توبه کنند و در مقابل قرآن زانوی ادب بزنند می توانند از هدایت قرآن بهره مند شوند.
پی نوشت ها:
1. بقره (2) آیه 185.
2. اسراء (17) آیه 82.
3. طباطبایی، المیزان، ترجمه موسوی همدانی، قم، انتشارات اسلامی، 1374 ش، ج 1، ص 71.