احكام

پرسش: احكام
شرح : با سلام 1-آيا بدون دست زدن به اندامهاي بدن مي شود غسل نمود(فقط زير دوش رفتن) 2-آيا شستن قسمتهاي از بدن كه ديده نمي شود(براي غسل)واجب است؟
پاسخ:
در غسل شستن قسمتهاي از بدن كه ديده نمي شود واجب نیست و دست زدن هم لازم نیست. بلکه همین که آب جاری شود کافی است.(1)
پی نوشت:
1. آیت الله نوری همدانی، توضیح المسائل، مسئله375.

پرسش: آيا توبه را مي توان شكست؟ با تشكر از شما
پاسخ:
دوست عزیز! مقصود از این سوال برایمان مشخص نیست؛ زیرا وقتی کسی مرتکب گناهی شد، توبه می نماید و با توبه واقعی، قصد برگشت به گناه را ندارد؛ در این صورت چرا دنبال مجوز و راهی برای شکستن توبه از گناه هستید؟!
با این وجود، از روایات معصومین برمی‌آید که توبه، با شکستن آن و ارتکاب دوباره گناه، باطل نمی‌شود. امام باقر(ع) می‌فرماید: «مؤمن هرگاه توبه کند، خداوند او را می‌آمرزد، پس باید برای آینده پس از توبه و آمرزش، کار نیک کند».
راوی می‌گوید: عرض کردم: اگر پس از توبه و استغفار از گناهان، باز گناه کند و دوباره توبه کند چگونه است، حضرت فرمود: «آیا باور داری که بنده مؤمن از گناه خویش پشیمان شود و از آن آمرزش خواهد و توبه کند و خداوند توبه‌اش را نپذیرد؟» عرض کردم: اگر چند بار این کار را کرد، گناه کرد و توبه، چگونه است، فرمود: «هرگاه مؤمن استغفار و توبه کند، خداوند نیز او را می آمرزد، زیرا خداوند آمرزنده و مهربان است».(1)
نکات پایانی:
1. همه این سخنان به معنای تجویز گناه بعد از توبه نمی‌باشد، بلکه مربوط به کسی است که توبه واقعی از گناه می‌کند و تمام شرایط توبه در او (از جمله پشیمانی از عمل گذشته و تصمیم بر ترک در آینده) وجود دارد، اما با همه این احوال بعد از توبه نمودن و پس از این که قصد واقعی داشت که دوباره گناه نکند، باز به فتنه گناه آلوده شده است. در چنین صورتی این گناه توبه گذشته را از بین نمی‌برد.
2. توبه حقیقی گناهکار را از گناهان پاک می نماید، بلکه توبه کننده را محبوب خدا می سازد. قرآن کریم می فرماید: «اِنّ الله یحبّ التوابین؛ (2) خداوند توبه کنندگان را دوست می دارد». کسی که دوست و محبوب خدا شد، خدا عزیزش می کند؛ همه گناهان کبیره و صغیره او را می بخشد، چنان که پیامبر فرمود:«التائب من الذنب کمَن لا ذنب له؛ (3) کسی که از گناه توبه کند (خداوند همه گناهان او را می آمرزد و) همانند کسی می شود که هیچ گناهی نکرده است». به فرموده امام صادق علیه السلام خدا چنین فردی را که زیاد توبه می کند دوست دارد: «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْعَبْدَ الْمُفَتَّنَ التَّوَّاب».(4)
3. گناه نکردن خیلی مطمئن تر از توبه کردن و شکستن آن است.
4.برخی از گناهان هستند که اثر تکوینی دارند، یعنی رابطه علی و معلولی با برخی از حوادث جهان دارند و این رابطه بر اساس نظام اسباب و علل عالم است.
5. توبه از گناه ولغزش ها اگر حقیقی باشد و با لوازم و شرایط روحی وعملی آن همراه گردد، سبب آمرزش گناه می شود، هر چقدر زیاد وسنگین باشد.
اگر صرفا گفتن استغفرالله وتوبه لفظی وظاهری باشد، یعنی از یک سو گناه می کند و از سوی دیگر استغفار می نماید، بدون آن که عزم راسخ و تصمیم جدی بر ترک گناه داشته باشد، نه تنها گناهان بخشیده نمی شود، بلکه چون در این کار ارزش ها و پروردگار به بازی و تمسخر گرفته شده، بر گناهان او افزوده می شود.
امام رضا (ع) می فرماید:المستغفر من ذنب ویفعله کالمستهزئ بربّه؛ کسی که از گناهی استغفار می کند وآمرزش می طلبد، در حالی که آن را انجام می دهد، مانند کسی است که خداوند خویش را مسخره می کند (5)گناهکاری که توبه نکند ،مورد توجه خدا نیست. چون گناه غضب خدا را به همراه دارد همان طوری که رضایت خدا در طاعت خداست.
مثلا پدری که مشروب می خورد، به طور طبیعی در فرزند او تأثیر می گذارد، همان گونه که از ژن معیوب پدر و مادر ، فرزند ناقص متولد می شود، گناهی که فرد می کند در او اثر منفی اش را می گذارد.
پی‌نوشت‌ها:
1. مجلسی، محمدباقربن محمد تقی، بحارالانوار، ج6،ص40، دار احیاء التراث العربی.
2. بقره(2) آیه 222.
3.کلینی ،اصول کافی، ‏ترجمه حاج سيد جواد مصطفوى‏، كتاب فروشى علميه اسلاميه ،ج 3، ص 109.
4. ثقه الاسلام كليني، كافي، الناشر: دار الكتب الاسلاميه، تهران، سال نشر/1365 ه.ش، ج 2 ، ص 435.
5. ثقة الإسلام الكليني، الكافي، ج 2، ص 504، دارالكتب الإسلامية، طهران، 1365 ه. ش.