آیا در احادیث معتبر جایی وجود دارد که امامان به ما یاد داده باشند که حوائج خود را مستقیم از آنها بخواهیم مثلا فرموده باشند وقتی به زیارت امام حسین رفتید از او بخواهید که مریضهای شما را شفا دهد. لطفا فقط از احادیثی که دارای سند صحیحی از منظر علم رجال می باشند آدرس دهید
امامان همیشه سعی داشته اند به مؤمنان تذکر دهند که مؤثر در جهان فقط و فقط خداست و هیچ کس جز خدا تاثیری ندارد و پیامبر و آنان واسطه های خدا برای رساندن وحی و تفسیر و تبیین آن و هدایت مردم به اذن و اراده خدا می باشند.
خود قرآن مؤمنان را به توسل به پیامبر و طلب شفاعت از ایشان فراخوانده :
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحيماً (1)
و در روایات هم پیامبر مؤمنان را به شفاعت طلبی از خود اجازه داده و فراخوانده از جمله به پیرمردی که از او دعا برای شفا خواست، فرمود بعد از وضو بگو:
اللهم انى اسالك و اتوجه اليك بنبيك محمد نبى الرحمه. يا محمد انى توجهت بك الى ربى فى جاجتى لتقضى لى. اللهم شفعه فىّ . (2)
قرآن بر توحید پافشاری دارد و قرار دادن هر کس در کنار خدا را شرک و گناه نابخشودنی شمرده و امامان ینز از این که در باره آنها غلو شود و در کنار خدا قرار داده شوند به شدت نهی کرده اند :
نزّلونا عن الرّبوبيّة و قولوا فينا ما شئتم (3) ما را به حد خداي نرسانيد اما راجع به فضايل ما هر خواستيد بگوييد.
و امام علی فرمود:
لَا تَتَجَاوَزُوا بِنَا الْعُبُودِيَّةَ ثُمَّ قُولُوا مَا شِئْتُمْ وَ لَا تَغُلُّوا وَ إِيَّاكُمْ وَ الْغُلُوَّ كَغُلُوِّ النَّصَارَى فَإِنِّي بَرِيءٌ مِنَ الْغَالِين (4)
در باره ما از حد عبودیت نگذرید و جز آن ، هر چه در باره ما می خواهید بگویید و مبادا مانند نصارا در باره ما غلو کنید که من از غلو کنندگان بیزارم.
خداوند برگزیدگان خود را مجرای اراده خود ساخته و مثلا حضرت عیسی در این مورد می فرماید:
أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ أُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ وَ أُحْيِ الْمَوْتى بِإِذْنِ اللَّهِ وَ أُنَبِّئُكُمْ بِما تَأْكُلُونَ وَ ما تَدَّخِرُونَ في بُيُوتِكُمْ (5)
من از گِل، چيزى به شكل پرنده مىسازم. سپس در آن مىدمم و به فرمان خدا، پرندهاى مىگردد. و به اذن خدا، كورِ مادرزاد و مبتلايان به برص [پيسى] را بهبودى مىبخشم و مردگان را به اذن خدا زنده مىكنم و از آنچه مىخوريد، و در خانههاى خود ذخيره مىكنيد، به شما خبر مىدهم.
پس پیامبر و امامان درهای فیض خدایند و به اذن خدا می دهند و می ستانند و شفا می دهند و ... و ما را به توسل به خود فراخوانده اند از این باب که برگزیدگان اویند تاحاجات، ما را به در خانه آنان بکشاند و دوستدار آنان گرداند و این محبت ما را به همرنگی با آنان سوق دهد و به تبعیت از آنان بنده خدا گرداند.
ما اگر امامان را مستقیم می خوانیم با توجه به دلایل فراوانی است که با توجه به آنها خدا ما را به این نحو خواندن اجازه داده و دعوت کرده نه این که آنان را مؤثر مستقل و در عرض خدا بدانیم .
پی نوشت ها:
1. نساء (4) آیه 64.
2. مسند احمد، جلد 4، ص 138. سنن ترمذى كتاب الدعوات جلد 13 ،ص 80 - 81. سنن ابن ماجه كتاب اقامه الصلاه و السنه فيها باب ما جاء فى صلاه الحاجه حديث 1358، ص 441، ابن اثير با سند خود در شرح حال عثمان بن حنيف در اسد الغابه بيهقى بنابر نقل صاحب كتاب تحقيق النصره از او و تحقيق النصره، ص 114. ما عبارت احمد بن حنبل امام حنابله را از آن رو آورديم كه منكران شفاعت از پيروان ابن تيميه و محمد بن عبدالوهاب پيروان احمد بن حنبل اند.
3. علی بن طیفور، منهاج النجاح، تهران، حکمت، 1384 ش، ج 2 ، ص 33.
4. مجلسی ، بحار الانوار ، بیروت ، الوفا ، 1403 ق ، ج 4 ، ص 303.
5. آل عمران (3) آیه 49.
