سلام ايا ممكن خداوند انسان را براي هيج وقت نبخشه ؟ مخصوصا در اين دوره كه نه بيغمبراست و نه امام زمان
از كجا بفهميم كه خدا ما را بخشيده بعد از جند بار عهدشكني
از كجا نظر امام حسين (ص) را به خود جلب كنيم؟
حقیقت توبه،پشیمانی قلبی است.اگر پشیمانی در عمل خود را نشان دهد که مهم‌ترین نُمود آن انجام واجبات و تدارک و قضای آن چه عمل نشده و ترک محرّمات است . با همین مقدار توبه تحقق پیدا میکند.
بر این اساس توبه از هر گناهی دو رکن اساسی دارد:
1- پشیمانی از گناه.
2- عزم بر ترک آن.
انسان بعد از توبه مورد عنایت خدا قرار می گیرد. حتی خدا وعده داده است که گناهان شخص توبه کار را نه تنها از ذهن کسانی که شاهد گناه او بوده اند، پاک می کنم، بلکه از یاد ملائکه مقرب هم می زدایم.
خداوند در قرآن می فرماید:
«قل یا عبادی الّذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله أنّ الله یغفر الذنوب جمیعاً، إنّه هوالغفور الرّحیم؛ (1)
بگو: ای بندگان من که (با گناه کردن) بر خود ظلم و ستم روا داشتید، از رحمت خداوند مأیوس و نا امید نشوید که خدا همه گناهان را می آمرزد » .
در آیه ای دیگر می فرماید : « توبوا الی الله جمیعاً ؛ (2) هر گناهکاری دعوت به توبه شده است».
توبه هر گاه حقیقى و واقعى باشد و از اعماق جان برخیزد، واقعاً از گناهى که مرتکب شده،احساس خجلت و ندامت کند و خود را در پیشگاه خدا شرمنده ببیند و در صدد کسب رضاى حق تعالى باشد, مقبول درگاه احدیت واقع شده و آثار و برکاتش نمایان مى گردد. هر چند گناه بزرگ یا بسیار باشد.
چه زیبا سروده:
غرق گنه ناامید مشو ز دربار ما که عفو کردن بود در همه دم کار ما
بنا بر این اگر از گناهی که انجام داده اید پشیمان بوده و قصد تکرار آن را نداشته اید و ندارید، امیدوار باشید که آمرزیده شده اید. زیرا بعد از توبه هیچ حالت انتظاری برای قبول توبه نیست.
و اما اینکه از کجا نظر امام حسین را جلب کنیم؟
راه اساسی جلب نظر و محبت حضرت، تزکیه نفس و نیل به مکارم اخلاق و توفیق یافتن بر انجام واجبات و ترک محرّمات است. هر چه مهر آن بزرگوار در دل انسان بیش تر شود، صفای باطن و کمال معنوی انسان فزون تر گردد و در حقیقت به حضرت نزدیک تر می شود.
مسلمانی که گرفتار گناه و آلوده به رذایل اخلاقی است، قطعاً امام زمانش را چنان که باید و شاید دوست ندارد، زیرا اگر محبت محبوب در جان محبّ ریخت، اولین نشانه اش اطاعت از وی و پرهیز از ناخوشایندی‌های او است.
پس راز بزرگ دوستی واقعی و وصال معنوی یار، قرب روحی به اوست و نزدیک شدن روحی به محبوب و جلب نظرش تنها با عمل به وظیفه ، انجام واجب و ترک حرام ممکن است.
پی نوشت ها:
1. زمر(39) آیه 53.
2. نور (24) آیه 31.
