با سلام و تشكر از ارتباط شما با مركز ملي پاسخگويي به سوالات ديني
سینه زنی و زنجیر زنی و اعمالی از این دست اعمالی است که برای تعظیم شعائر الهی و شرکت در غم و اندوه مصیبت سید الشهدا(ع) صورتی میگیرد. سینه زنی از مراسم سنتی عزاداری برای سید الشهدا(ع) و دیگر ائمه مظلوم است که همراه با نوحه خوانی و با آهنگ خاصی بر سر و سینه زدن همراه است. اصل این سنت به ویژه درمیان عرب ها رواج داشته و بعدها به صورت موجود در آمده است. این امر در دوران صفویه توسعه یافت و در عصر قاجاریه بیشتر رواج پیدا کرد.(1) و اكنون نيز به اين شيوه اجرا مي شود.
اصل عزاداری و نوحه خوانی خصوصاً بعد از حادثه جانگداز کربلا، همواره مورد تأکید و سفارش بسیار امامان معصوم (ع) بوده است و شیوه های این حقیقت مهم در فرض مطابقت با شرع و عقل تفوات چندانی ندارند .
امام باقر(ع) به کسانی که روز عاشورا نمی توانند به زیارت امام حسین بروند، دستور می دهد: بر حسین ندبه و عزاداری و گریه کنند . به اهل خانه خود دستور دهند بر او بگریند. نیز در خاندانش با اظهار گریه و ناله بر حسین مراسم عزاداری بر پا کنند و یکدیگر را با گریه و تسلیت گویی در سوگ حسین در خانه های شان ملاقات کنند.(2)
هرچند استفاده از ابزار خاصی نظیر زنجیر، طبل، بر پا داشتن عَلَم، بعد ها متداول گشت و اکنون به عنوان عزاداری سنّتی جایگاه خاصی نزد شیعیان دارد، در عین حال همان طور که زنان و برخی از مردان در عزای نزدیک ترین افراد خود، به سر و صورت یا به سینه و روی زانوی خود می زنند، در عزای امام حسین نیز به همان صورت و یا به صورت منظم و به شکل هیأت های عزاداری مرسوم شده است .
پی نوشت ها:
1. جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف، قم، 1389ش، ص 237.
2. همان، ص 312.
