اشک معاویه نجس است یا خیر ؟

انسان هر قدر داراي خشونت و خبيث باشد گاهي مناظري از رقت قلب در او ديده مي شود بسياري كه جنايتكارند گاهي در اثر عذاب وجدان مقطعي متاثر شده و پشيمان مي شود. اما پس از گذشت اندك زماني همان رفتارهاي پيشين را از سر مي گيرد هر نوع گريه اي نشان از محبت نيست ضمن این اینکه شناخت تنها باعث هدایت نیست بسیارند کسانی که حق را می شناسند. اما به خاطر منفعت طلبی و هوای نفس با آن مخالفت می نماید و قرآن نیز تاکید می نماید
نمونه اين افراد در نهضت عاشورا نقل شده است.
گریه ی عمر سعد:
هنگامی که تیر ها از هر طرفی به سوی حضرت ابا عبد الله رها شده بود بدن مبارکش مانند گلی شد که اطراف آن را خارها احاطه کرده باشند حضرت از جنگ باز ایستاد و لشکر آماده بودند تا جسارت های دیگر به بدن شریف حضرت نمایند.
خواهرش حضرت زینب که موقعیت برادر را چنین دید از خیمه بیرون آمد و به عمر سعد فرمود: وای بر تو ای عمر آیا ابو عبد الله را می کشند و تو نگاه می کنی؟!
عمر پاسخی به آن حضرت نداد و صورت خود را از آن بانو برگردانید و اشکش جاری شد.(1)
گریه ی یکی از غارتگران خیمه ها:
فاطمه دختر امام حسین (ع) می گوید:من کودکی بودم و دو خلخال طلا پایم بود. نامردی خلخالها را از پای من بیرون نمود و گریست!
گفتم ای دشمن خدا پس چرا گریه می کنی؟
گفت چگونه نگریم که طلاهای دختر رسول خدا را غارت می کنم.! گفتم اگر می دانی من دخت پیامبرم چرا غارت می کنی گفت می ترسم دیگری بیاید و غارت کند.(2)
افزون برآن هر نوع محبتي نجات دهنده نيست گاهي انسان كسي را دوست دارد. اما به خاطرمطامعش محبت را زير پا گذاشته و مرتكب رفتارهاي ناخوشايندي مي شود.
لذا شهيد مطهري تعبير به اشك نجس نموده است.
پي نوشت ها:
1. ابي جعفر محمد بن جرير طبري، تاريخ الطبري،تحقيق: مراجعة وتصحيح: نخبة من العلماء الأجلاء،بيروت - لبنان، ناشر: مؤسسة الأعلمي للمطبوعات،ج 5،ص 1829، ج 5، ص 452.
2. علامة المجلسي، بحار الأنوار، بيروت - لبنان،ناشر: دار إحياء التراث العربي سال چاپ : 1403 - ،1983 ج 45، ص 82؛ امالی صدوق، ص 140.