کار برخی از شیعیان(آن هم در بعضی نقاط) را نمی شود به همه نسبت داد؛ نحوه عزاداری ها در هر منطقه با مناطق دیگر تفاوت دارد.
ثانیا:بین این دسته از عزاداری که ذکر شده،تفاوت وجود دارد،مثلا زنجیر و سینه زدن با قمه زنی و شمشیر زدن هم از لحاظ حکم شرعی و هم از نظر عرف تفاوت دارند.قمه زنی طبق نظر بیش تر مراجع در زمان کنونی باعث وهن مکتب اهل بیت است. آن را جایز نمی دانند. (1) به خلاف سینه و زنجیر زنی که یک نوع مراسم عزاداری است که هیچ گونه اشکال شرعی ندارد (2).به علاوه اینکه مقبول عرف عمومی است. شخصی که تازه عزیزی را از دست داده است،گاه بر سینه و سر می زند.
اما آنچه که امام حسین (ع)اهل بیت خود را بدان توصیه کرد، این بود که صبر پیشه کرده و از خراشیدن و لطمه زدن به صورت خوداری کنند(3).این امر با سینه زنی و عزاداری منافاتی ندارد. نظر بیش تر مراجع نیز به همین امر معطوف بوده و از اعمال خلاف شرع در نحوه عزاداری نهی کرده اند.
توصیه های امام(ع)نه تنها هیچ منافاتی با اصل عزاداری( که به گونه ای اظهار و انعکاس پیام حماسه عاشورا است) ندارد،بلکه اصل گریه و نوحه و اقامه مجلس برای عزای امام حسین (ع)توسط امامان معصوم(ع) توصیه شده است، خصوصا در سیره پیامبر اکرم(ص)نیز یافت می شود که نه تنها برای مصائب فرزندش امام حسین(ع)گاه گریان بود،(4) بلکه نسبت به برخی همچون عمویش حمزه پس از شهادتش دستور به اقامه عزا و گریه داد.(5) همین کافی است برای اینکه شیعیان برای اظهار مودت و محبت در اقامه عزای سالار شهیدان به عزاداری پرداخته تا آن جا که کاری بر خلاف شرع صورت نگیرد.
پی نوشت ها:
1.ناصر مکارم شیرازی. استفتاآت جدید, ج 1، ص 55.
2. آیت اللّه فاضل لنکرانی، جامع المسائل، ج 1، ص 619.
3. شیخ مفید، ارشاد،ترجمه رسولى محلاتى،تهران، اسلاميه ،چاپ دوم،ج2،ص 97.
4.همان،ص133-134.
5.حسين جناتى شاهرودى، آرام بخش دل داغديدگان،نشر روح،چاپ دوم،1380، ص 249.
