با سلام و سپاس از ارتباط شما پرسشگر گرامی با مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی.
علت اینکه کوفیان در عین علاقه به حسین علیه السلام و یا بعضا صحابی رسول الله بودن با او وارد جنگ شدند، دو نکته بود.
نخست رعب و ترس بود که از زمان زیاد و معاویه بین مردم نهادینه شده بود و با حرکت امام حسین به آن دامن زده شد. هنگامی که عبید الله با کشتن میثم و رشید و مسلم و هانی آنها را مرعوب کرده بود و به عبارت دیگر مردم از زن و مرد اراده باخته شده بودند، توان تصمیم گیری عاقلانه نداشتند. با این وصف جو رعب و وحشت حاکم بود. این خود موجب می شد که نه تها با جنگ با امام توان مخالفت نداشته باشند. بلکه مجازات کندی کردن را هم مرگ می دیدند.
دومین عامل حرص و طمع به مال و جاه دنیا بود، این عامل نیز به حدی قوی بود که مانند عمر سعد بعد از ماجرای عاشورا گرفتار عذاب وجدان شده و می گفت: «فو الله ما ادری و انی لحائر افکر فی امری...».
[به خدا سوگند نمی دانم، و من سرگردان مانده و در کار خویش اندیشه می کنم. ]
عبید الله زیاد به محض ورود به کوفه، عرفا را خواست و گفت: اگر مخالفی در یکی از عرافه ها موجود باشد او را از عطا اسقاط می کنم.
عامر بن مجمع عبیدی (یا مجمع بن عامر) گفت: «اما رؤساؤهم فقد اعظمت رشوتهم و ملئت غرائرهم» (1)
اما رؤسای آنها که رشوه فراوان بدآنها داده شده و خرجین هایشان پر شده است.
پی نوشت ها :
1.رک مجموعه آثار شهید مطهری،انتشارات صدرا، تهران، جلد17،ص458 .
