احکام

در قرآن فقط نکاح و ازدواج با زنان غیر محرم و زنان بدون شوهر و استفاده جنسی از کنیزان (که این مورد الآن مصداق خارجی ندارد) مجاز دانسته و راه صحیح لذت بردن جنسی و اطفای شهوت شمرده شده و غیر آن (از جمله استمنا و اطفای شهوت و لذت جنسی با بازی کردن با خود) را تجاوزگری شمرده است:
وَ الَّذينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ إِلاَّ عَلى‏ أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومينَ فَمَنِ ابْتَغى‏ وَراءَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ العادُون (1)
و آنها كه دامان خود را (از آلوده‏شدن به بى‏عفتى) حفظ مى‏كنند و تنها آميزش جنسى با همسران و كنيزانشان دارند، كه در بهره‏گيرى از آنان ملامت نمى‏شوند و كسانى كه غير از اين طريق را طلب كنند، تجاوزگرند!
وقتی عملی در قرآن "تجاوزگری به حدود خدا" معرفی شده باشد، ولو از آن عمل نام نبرده و به اجمال به آن اشاره شده باشد، در کبیره بودن آن شکی نیست و تجاوز به حدود خدا (و مصداق های آن از جمله استمنا) از بزرگترین گناهان است.
علاوه بر آن اگر به ارتکاب عملی در روایات وعده عذاب الیم و لعنت خدا و ... داده شده باشد، آن از گناهان کبیره است و بر استمنا چنین وعده ای داده شده است. توجه کنید:
قَالَ النَّبِيُّ : نَاكِحُ الْكَفِّ مَلْعُونٌ (2)
کسی که با دست خود طلب لذت آمیزش کند (استمناء) ملعون است.
عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ قَالَ سَأَلْتُهُ عَنِ الْخَضْخَضَةِ فَقَالَ هِيَ مِنَ الْفَوَاحِش‏ (3)
امام صادق فرمود: استمنا از مصداق های "فواحش"(کارهایی حرام بین و واضح ) است.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ فِي الرَّجُلِ يَنْكِحُ بَهِيمَةً أَوْ يَدْلُكُ فَقَالَ كُلُّ مَا أَنْزَلَ بِهِ الرَّجُلُ مَاءَهُ فِي هَذَا وَ شِبْهِهِ فَهُوَ زِنًى (4)
و فرمود: نکاح با حیوان و با دست و مثل آن که فرد طلب منی و لذت می کند، از مصداق های زنا می باشند.
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ ثَلَاثَةٌ لَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ لَا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ وَ لَا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ النَّاتِفُ شَيْبَهُ وَ النَّاكِحُ نَفْسَهُ وَ الْمَنْكُوحُ فِي دُبُرِهِ (5)
و فرمود: سه نفر هستند که خدا در قیامت با آنان سخن نمی گوید و به آنان نظر رحمت نمی کند: کسی که (در مصیبت و ناسپاسی) محاسن خود را بکند، کسی که با خود نکاح کند (استمنا) و کسی که لواط بدهد.
بیان روایات فوق حاکی از عذاب شدید بر این گناه و قرار دادن آن در ردیف گناهانی است که قطعا از گناهان کبیره اند و اینها خود دلالت دارد که این گناه هم از گناهان کبیره می باشد.
پی نوشت ها:
1. مؤمنون (23) آیه 5-7.
2. محدث نوری ، مستدرک الوسائل، قم، آل البیت، 1420 ق ، ج 14، ص 35.
3. کلینی، كافي، تهران، اسلامیه، 1363 ش، ج 5، ص 540.
4. همان، ص541.
5. شیخ حر عاملی، وسائل‏الشيعة، بیروت، دار احیاء التراث العربی، 1104 ق، ج 20، ص 35.