؟؟؟

خداوند عادل، صادق، حکیم و وفا کننده به عهد است و چنین خدایی کار بی حساب نمی کند. آیه فوق هم نمی خواهد بگوید که کارهای خدا بی قاعده و بی ضابطه است.
پیام آیه فوق اعلام حاکمیت و مشیت مطلقه خداست. این آیات در صدد رساندن این پیام است که خداوند محکوم حکم هیچ کس نیست و مقهور کسی هم نمی باشد و مجبور نمی گردد کسی را هدایت کند یا گمراه نماید یا عزت دهد یا ذلیل گرداند. او قادر مطلق و فعال مایشاء است که هیچ قدرتی فوق او نیست و هیچ مانعی جلوی نفوذ اراده اش را نمی گیرد.
به بیان آیه توجه کنید:
قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى‏ كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَديرٌ تُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ تُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ وَ تُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ تُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَ تَرْزُقُ مَنْ تَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ (1)
بگو: بار خدايا، تويى دارنده مُلك. به هر كه بخواهى مُلك مى‏دهى و از هر كه بخواهى مُلك مى‏ستانى. هر كس را كه بخواهى عزت مى‏دهى و هر كس را كه بخواهى ذلت مى‏دهى. همه نيكيها به دست توست و تو بر هر كارى توانايى. از شب مى‏كاهى و به روز مى‏افزايى و از روز مى‏كاهى و به شب مى‏افزايى. زنده را از مرده بيرون مى‏آورى و مرده را از زنده. و به هر كه بخواهى بى‏حساب روزى مى‏دهى.
همین خدایی که فعال مطلق است و به هر که بخواهد عزت می دهد و هر که را بخواهد ذلیل می گرداند، قانومندی اراده اش را این گونه اعلام می کند:
مَنْ كانَ يُريدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَميعاً إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ (2)
هر كه خواهان عزت است بداند كه عزت، همگى از آن خداست. سخن خوش و پاك به سوى او بالا مى‏رود و كردار نيك است كه آن را بالا مى‏برد.
پس خداوند عزت را برای همه می خواهد. ولی آن را فقط به کسانی می دهد که به کلمه طیبه توحید معتقد گشته و عمل صالح انجام دهند هم چنان که هدایت را برای همه می خواهد. ولی فقط کسانی را هدایت می کند که جویای هدایت باشند و به هدایت های فطرت و عقل و وحی گوش فرا دهند و ذلت را برای هیچ کس نمی خواهد ولی آنان را که با حق و اولیای حق و بندگان حق پرست ستیز کنند، به خاک ذلت می نشاند و ... .
خداوند بر اساس عدل و فضل با بندگان رفتار می کند و حاکم عادلی است که دادن و گرفتنش بر اساس حکمت و عدالت است :
أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا الْحَكَمُ الْعَدْلُ الَّذِي لَا يَجُورُ الْيَوْمَ أَحْكُمُ بَيْنَكُمْ بِعَدْلِي وَ قِسْطِي (3)
من خدای یکتایی هستم که حاکم عادل می باشم و به احدی، ذره ای ستم نمی کنم و امروز (قیامت و صحنه ظهور حکمرانی مطلق خدا)بین بندگان به عدل و قسط حکم می کنم.
پی نوشت ها:
1. آل عمران (3) آیه 26 - 27.
2. فاطر (35) آیه 10.
3. کلینی، کافی، تهران، اسلامیه، 1367 ش، ج 8، ص 104.