عزاداری محرم

پرسشگر گرامی با سلام و تشکر از ارتباط شما با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی؛
این جمله مانند بسیاری از جملات دعائي دیگری که در آن مستقیما به جای درخواست از خداوند از فرد معصوم و یا افراد دارای مقام و منزلت خاص الهی در خواست مطرح می شود به معنای قرار دادن آن فرد در عرض و در کنار خداوند نمی باشد. بلكه در ارتكاز ذهني فرد گوينده همواره اين جملات به معناي درخواست از فرد داراي آبرو و مقام در نزد خداوند جهت واسطه شدن در پیشگاه خداوند متعال جهت برآورده شدن این درخواست می باشد ،در حالی که واسطه قرار دادن افراد بلند مرتبه نظیر انبیاء الهی(ع) و اهل بیت پیامبر اسلام (ص)بین خود و خداوند متعال به جهت نقش تربیتی و اصلاحی و تکاملی که رجوع به چنین افراد بزرگوار در بر دارد مورد تایید و درخواست خداوند می باشد(1).و در بحث های مربوط به توسل به صورت مفصل در مورد مشروعیت این عمل مطالبی بیان شده است که شما را جهت مطالعه بیشتر به منابع مربوطه ارجاع می دهیم (2).اما اجمالا اشاره می شود که توسل به اولیاى الهى و حاجت خواستن از آنان، به این معنى نیست که ما آنان را مستقل در انجام امور و شئون عالم هستى مى‏دانیم، بلکه در واقع از آنان مى‏خواهیم به خاطر منزلت و قربى که در درگاه خداوند به سبب عبودیت و بندگى خدا دارند، از او بخواهند حاجت و خواسته ما را برآورده کند؛ یعنى حاجت‏ دهنده را خداوند مى‏دانیم. براى حاجت خواستن از خدا، بندگانى را که نزد خداوند عزیزند ، واسطه قرار مى‏دهیم که حاجت ما را از خدا بخواهند . این نحوه توسل امرى است که هم از پیامبر اکرم و هم از اصحاب ایشان دیده شده است. لذا مشروط به اینکه انسان در شناخت واسطه دچار خطا نشود اصل این عمل منافاتی با توحید و برگشت همه حرکتها و تاثیرات به خواست و اراده خداوند ندارد.(3)
پی نوشت ها:
1. نساء (4) آیه 64.
2. رک:محسن قرائتی ، اصول عقاید ، ص99-100، نشر مؤسسه فرهنگی درس های از قرآن، 1384ش.
3. جعفر سبحانى،آیین وهابیت، ص 153-162 ،نشر دفتر انتشارات اسلامی، قم،1376 ش.