با سلام و خسته نباشيد
چندي است كه يك ايميل فكر مرا مشغول كرده است به متن زير
در روزگاران قدیم انسانها بسیار به هم ظلم کردند و سیاهی و تباهی به نهایت خود رسید .
تا اینکه کتیبه ای از سوی پروردگارشان بر آنان نازل شد !
ده فرمان :
1- هیچ انسانی ، انسان دیگر را نکُشد .
2- هیچ انسانی ، به انسان دیگر تجاوز نکند .
3- هیچ انسانی ، به انسان دیگر دروغ نگوید .
4- هیچ انسانی ، به انسان دیگر تهمت نزند .
5- هیچ انسانی ، از انسان دیگر غیبت نکند .
6- هیچ انسانی ، مال انسان دیگر را نخورد .
7- هیچ انسانی ، به انسان دیگر زور نگوید .
8- هیچ انسانی ، بر انسان دیگر برتری نجوید .
9- هیچ انسانی ، در کار انسان دیگر تجسس نکند .
10- هیچ انسانی ، انسان دیگر را نپرستد !
پس از آن
سالیان سختی بر شیطان و همدستانش گذشت ،
تا اینکه روزی شیطان ، چاره ای اندیشید .
او گفت :
ای دوستان ، کلمه ای یافته ام که بسیار از او بیزارم
اما
به زودی با افزودن تنها همین یک کلمه به ده فرمان ، همه چیز را به سود خودمان ، تغییر خواهم داد
و ده فرمان چنین شد :
1- هیچ انسانی ، انسان مؤمن دیگر را نکُشد .
2- هیچ انسانی ، به انسان مؤمن دیگر تجاوز نکند .
3- هیچ انسانی ، به انسان مؤمن دیگر دروغ نگوید .
4- هیچ انسانی ، به انسان مؤمن دیگر تهمت نزند .
5- هیچ انسانی ، از انسان مؤمن دیگر غیبت نکند .
6- هیچ انسانی ، مال انسان مؤمن دیگر را نخورد .
7- هیچ انسانی ، به انسان مؤمن دیگر زور نگوید .
8- هیچ انسانی ، بر انسان مؤمن دیگر برتری نجوید .
9- هیچ انسانی ، در کار انسان مؤمن دیگر تجسس نکند .
10- هیچ انسانی ، انسان دیگر را نپرستد ! مگر اینکه بسیار مؤمن باشد !
و اینک ای دوستان
به سوی انسانها بروید و به وسوسه بپردازید
و کاری کنید که هیچ کس ، هیچ کس را مؤمن نپندارد ، جز آنان که از دنیا رفته اند !
سوال من اين است كه آيا واقعاً مادر قرآن و احاديث داريم كه ظلم ، تجاوز و دروغ به غير مومن مشكلي ندارد؟
لطفاً فوري جواب دهديد اين مسئله خيلي برام مهمه
ظلم، به طور مطلق ناپسند است و قرآن اجازه ظلم به هیچ انسانی حتی دشمنان محارب را نداده است. به آیه زیر توجه کنید:
«وَ قاتِلُوا في سَبيلِ اللَّهِ الَّذينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدين؛ (1) و در راه خدا، با كسانى كه با شما مىجنگند، نبرد كنيد! و از حدّ تجاوز نكنيد، كه خدا تعدّىكنندگان را دوست نمىدارد!»
علامه طباطبایی ذیل این آیه می نویسد:
نهى از اعتدا، نهيى است مطلق. در نتيجه، مراد از آن، مطلق هر عملى است كه عنوان تجاوز بر آن صادق باشد، مانند: قتال قبل از پيشنهاد مصالحه بر سر حق، قتال ابتدايى، قتل زنان و كودكان و قتال قبل از اعلان جنگ با دشمن، و امثال اين ها، كه سنت نبويه آن را بيان كرده است. (2)
بنابراین، وقتی ما مجاز به ستم به کافران حربی نیستیم و فقط حق داریم با سرکوب آن ها دفع تهاجم کنیم، معلوم است که نسبت به غیر محاربان به طریق اولی اجازه ستمگری نداریم.
امام علی بن ابی طالب می فرماید:
مردم بر دو دسته اند: یا برادر ایمانی تو هستند یا انسانی شبیه تویند. (3) پس به هیچ وجه ما مجاز به ظلم به انسان ها نیستیم. بله، مقابله به مثل با ظالمان و کیفر آنان و... لازم است و این همه، عدل است.
این دستور و معیار کلی در این زمینه است که میزان رفتار با غیر مسلمانان باید قسط و عدل باشد که محبوب خدا است؛ جز با ستمگران که باید کوبیده شوند:
«لا يَنْهاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذينَ لَمْ يُقاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَ لَمْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَ تُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطينَ إِنَّما يَنْهاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذينَ قاتَلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَ أَخْرَجُوكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ وَ ظاهَرُوا عَلى إِخْراجِكُمْ أَنْ تَوَلَّوْهُمْ وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ؛ (4)
خدا شما را از نيكى كردن و رعايت عدالت نسبت به كسانى كه در راه دين با شما پيكار نكردند و از خانه و ديارتان بيرون نراندند، نهى نمىكند؛ چرا كه خداوند عدالتپيشگان را دوست دارد. تنها شما را از دوستى و رابطه با كسانى نهى مىكند كه در امر دين با شما پيكار كردند و شما را از خانه هاي تان بيرون راندند يا به بيرون راندن شما كمك كردند و هر كس با آنان رابطه دوستى داشته باشد، ظالم و ستمگر است».
آیه فوق، در مقام تعیین محدوده ممنوع است و آن احسان و همراهی و خدمت به محاربان است و غیر آن ممنوع نیست و چون مصداق "قسط" است و قسط، محبوب خدا است، پس نه تنها ممنوع نیست، بلکه پسندیده است.
پی نوشت ها:
1. بقره (2)، آیه 190.
2.طباطبایی، المیزان، ترجمه موسوی همدانی، قم، انتشارات اسلامی، 1374 ش، ج 2، ص 89.
3. مجلسی، بحار الأنوار، بیروت، الوفا، 1403 ق، ج 74، ص 243.
4. ممتحنه (60)، آیه 8-9.
