با سلام و تشکر.میخواستم بدونم چند صد سال از شهادت امام حسین میگذره چرا اینقد عزاداری های سنگین میکنیم؟ در صورتی که تمام امام های ما زحمت کشیدند و مظلومانه شهید شدند و برای آنها اینهمه عزاداری نمیکنیم؟
با سلام و تشكر از ارتباط شما با مركز ملي پاسخگويي به سوالات ديني
در اینکه تمام ائمه نوری واحد بوده که همگی هدفی خاص در یک مسیر را دنبال می کردند، شکی وجود ندارد آنچنانکه از رسول گرامی اسلام نقل شده که فرمود"خَلَقَنِيَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ أَهْلَ بَيْتِي مِنْ نُورٍ وَاحِدٍ..."(1) خدا من و اهل بيت مرا از يك نور آفريد..."اما ماهیت قیام امام حسین(ع) به گونه ای است که از دیگران متمایز شده و شیعیان برای آن حضرت سنگین ترعزاداری می کنند. چرا که امام با نوع حرکت بی سابقه خود به تمامی آزادیخواهان جهان هشدار داد که در برخی مواقع برای احیاء حق و از بین بردن باطل، لازم و ضروری است که نه تنها خود شخص بلکه بسیاری از بستگان و نزدیکان وی، جان خود را در این راه از دست دهند. حال نکته مهم برای پاسخ به این سوال آن است که چنین تفکری اگر چه شعار تمامی ائمه(ع) نیز بوده است. اما در عین حال نمود عینی و روشنتر آن در زندگی امام حسین (ع) بوده است. لذا شیعیان برای زنده نگه داشتن هدف بیان شده، در ایام شهادت این امام آن را گرامی داشته و عزاداری خاص می کنند بر این اساس عزاداري براي امام حسين(عليه السلام) در مهم ترين كاركرد خود سبب شده است تا ياد، نام و پيام‌هاي نهضت عاشورا زنده و جاويد مانده و آموزه‌هاي آن به همه بشريت انتقال يابد و از اين طريق، همه انسان‌ها ـ مسلمان و نامسلمان ـ در طول تاريخ، با آموزه هايي همچون: ستم ستيزي، آزادگي، شهادت طلبي، ايثار و حقيقت جويي آشنا شده اند. در اين باره، اين سخن از يك نويسنده غربي بسيار جالب توجه است"اگر مورخان ما حقيقت اين روز (عاشورا) را مي دانستند و درك مي كردند كه عاشورا چه روزي است، اين عزاداري را مجنونانه نمي پنداشتند; زيرا پيروان حسيني به واسطه عزاداري حسيني مي دانند كه پستي و زير دستي و استعمار و استثمار را نبايد قبول كرد; زيرا شعار پيشرو و آقاي آنها ندادنِ تن به زير بار ظلم و ستم بود(2)"
به علاوه آنکه اگر چه شهادت تمام ائمه سنگین و دارای اهمیت است اما در عین حال نوع مصیبت و شهادت امام حسین(ع) به گونه ای است که چنین امری در مورد هیچ یک از ائمه وارد نشده است و حتی خود اهل بیت(ع) در مصیبت شخص امام حسین (ع)بسیار عزادار و ناراحت بوده و ديگران را به برپايي مراسم عزا و گريه سفارش مي كردند آنچنانکه از ام سلمه نقل شده که در يكى از روزها، مشاهده كردم رسول خدا(ص) دست بر سر حسين عليه السلام مىكشيد و مىگريست. عرض كردم: علت گريه شما چيست؟ در پاسخ فرمود: جبرئيل به من اطلاع داد كه اين فرزندت، در سرزمينى به نام «كربلا» به شهادت مىرسد...(3) و يا شخصي از امام صادق (ع) نقل مي كند كه ما و گروهى از كوفىها در حضور امام جعفر صادق عليه السّلام نشسته بوديم كه جعفر بن عفان بحضور امام صادق مشرف شد. حضرت صادق وى را نزديك خود جاى داد و به او فرمود:اى جعفر! گفت: لبيك! خدا مرا فداى تو كند. فرمود: بمن اين طور رسيده كه تو خيلى خوب در باره امام حسين عليه السّلام شعر مي گوئى؟ گفت: آرى فداى تو شوم. فرمود: پس شعر بگو! وقتى وى شعر گفت: امام صادق عليه السّلام بقدرى گريه كرد كه اشكهاى آن حضرت به گونههاى صورت و ريش مباركش فرو ريخت و افرادى هم كه حضور داشتند گريان شدند.
سپس حضرت صادق عليه السّلام فرمود: اى جعفر! بخدا قسم ملائكه مقرب خدا شعر تو را كه در اينجا براى امام حسين گفتى شنيدند و بيشتر از ما گريه كردند.اى جعفر! خدا الساعه بهشت را بر تو واجب نمود و تو را آمرزيد.آنگاه فرمود: اى جعفر! آيا زيادتر از اين براى تو بگويم؟گفت: آرى اى مولاى من. فرمود: احدى نيست كه در باره مصيبت امامحسين شعر بگويد و گريه كند و ديگران را گريان نمايد مگر اينكه خدا بهشت را بر او واجب ميكند و او را مىآمرزد(4)
در نتيجه با توجه به نوع عملكرد امام حسين(ع) در مقابل ظلم و در نتيجه سنگيني مصيبت وارده ،بر آن امام بيشتر عزاداري كرده تا ياد و روش اين امام براي هميشه زنده بماند
پی نوشت ها:
1.ديلمى، شيخ حسن، إرشاد القلوب إلى الصواب،چ شریف رضی،ج 2 ص 415.
2. هاشمي نژاد، سيد عبدالكريم ،درسي كه حسين(ع)به انسان ها آموخت، چ فراهاني ، تهران، 1351 ه ش ، ص451.
3.ساعدی، محمد باقر، فضائل پنج تن عليهم السلام در صحاح ششگانه اهل سنت،چ فيروزآبادى،قم 1374 ه ش ،ج 4، ص 271.
4. علامه مجلسي، محمد باقر، بحار الانوار، موسسة الوفاء، بيروت، 1404 ق، ج 44، ص 283 .
