حق الناس

پس از كفر و شرك نسبت به خداوند متعال، «اضلال و گمراه كردن افراد از مسیر حق و دین» از بزرگترین گناهان است. بزرگی و خطر گمراه كردن دیگران تا آن جاست كه وقتی امام صادق ـ علیه السلام ـ آیه: «مَن قَتَلَ نَفَساً بغَیرِ نَفسٍ...»( 1 ) را تفسیر می كند، می فرماید : « من أخرجَهَا مِن هُدیً إلی ضلالٍ، فَقَد قَتَلَها » ( 2 ) هر كس، كسی را از راه هدایت بیرون ببرد ، و به گمراهی بكشاند، مثل این است كه او را به قتل رسانده است!
روی این حساب ، اگر كسی با گفتار و رفتار خویش یا هر شیوه دیگری، شخص یا افرادی را از راه خدا و دین، ‌به گمراهی و تباهی فكر و عقیده مبتلا گرداند، در صورتی توبه او به درگاه خداوند و نسبت به گمراه شدگان پذیرفته می شود كه، آنان را از گمراهی و تباهی بیرون آورد و به هدایت برساند.
در هر صورت با توجه به این حدیث اگر چنین شخصی که در فرض سؤال آمده توبه واقعی بکند پس از جستجو و نیافتن شخص یا اشخاصی که گمراه شده اند خداوند او را می بخشد چون فرموده است: إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرى‏ إِثْماً عَظيماً ( 3 )
پی نوشت ها :
1 . سوره مائده ، 32.
2 . وسائل الشیعه، ج 16، ص 187، ح، 21308 .
3 . سوره نساء، آیه 48.