ایا به نظر بعضی روایات یا نظر بعضی علما منشا باران دریاهای اسمان است

####
قرآن و روایات کتاب و شرح علوم تجربی نیست تا سؤال شود به نظر قرآن و روایات و عالمان دین منشأ باران کجاست؟
آب یک چرخه ای دارد و با تابیدن آفتاب و وزیدن بادها بر دریاها آب بخار می شود و وارد جو و اتمسفر می گردد و در بالای جو که هوا سرد است و با برخورد با رشته کوه ها که مثل سد جلوی حرکت و پخش شدن بخار را می گیرند ، متراکم شده و به صورت توده های ابر که در حقیقت بخار متراکم یا دانه های ریز آب یا دانه های ریز یخ است ، در می آید و با سردتر شدن و متراکم تر گردیدن و به هم چسبیدن این دانه های ریز معلق ، وزنشان سنگین شده به صورت باران ، برف یا تگرگ بر زمین می ریزند.
قرآن و روایات و عالمان دین برای شرح و تبیین این چرخه نیامده اند تا بگوییم چنین روایاتی داریم یا نه و چقدر معتبرند.
بله در آیات و وروایات در راستای هدایتگری گاهی به گوشه هایی از این حقایق اشاراتی شده تا قدرت خدا یا حکمت و علم او نمایانده شود و بشر به شکر و سپاسگزاری ترغیب گردد.
در آیه زیر سخن از کوه های یخ در آسمان است:
أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجي‏ سَحاباً ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكاماً فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ مِنْ جِبالٍ فيها مِنْ بَرَدٍ فَيُصيبُ بِهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ يَشاءُ يَكادُ سَنا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصارِ (1)
آيا نديدى كه خداوند ابرهايى را به آرامى مى‏راند، سپس ميان آنها پيوند مى‏دهد، و بعد آن را متراكم مى‏سازد؟! در اين حال، دانه‏هاى باران را مى‏بينى كه از لابه‏لاى آن خارج مى‏شود و از آسمان- از كوه‏هايى كه در آن است [ابرهايى كه همچون كوه‏ها انباشته شده‏اند]- دانه‏هاى تگرگ نازل مى‏كند، و هر كس را بخواهد بوسيله آن زيان مى‏رساند، و از هر كس بخواهد اين زيان را برطرف مى‏كند نزديك است درخشندگى برق آن (ابرها) چشمها را ببرد!
در آیاتی نیز چرخه بالا به اجمال بیان شده است:
وَ هُوَ الَّذي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالاً سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ كَذلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتى‏ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ (2)
او كسى است كه بادها را بشارت دهنده در پيشاپيش (باران) رحمتش مى‏فرستد تا ابرهاى سنگين‏بار را (بر دوش) كشند (سپس) ما آنها را به سوى زمينهاى مرده مى‏فرستيم و به وسيله آنها، آب (حياتبخش) را نازل مى‏كنيم و با آن، از هر گونه ميوه‏اى (از خاك تيره) بيرون مى‏آوريم اين گونه (كه زمينهاى مرده را زنده كرديم،) مردگان را (نيز در قيامت) زنده مى‏كنيم، شايد (با توجه به اين مثال) متذكّر شويد.
اللَّهُ الَّذي يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثيرُ سَحاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّماءِ كَيْفَ يَشاءُ وَ يَجْعَلُهُ كِسَفاً فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ فَإِذا أَصابَ بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ (3)
خداوند همان كسى است كه بادها را مى‏فرستد تا ابرهايى را به حركت در آورند، سپس آنها را در پهنه آسمان آن گونه كه بخواهد مى‏گستراند و متراكم مى‏سازد در اين هنگام دانه‏هاى باران را مى‏بينى كه از لا به لاى آن خارج مى‏شود، هنگامى كه اين (باران حياتبخش) را به هر كس از بندگانش كه بخواهد مى‏رساند، ناگهان خوشحال مى‏شوند .
در روایتی آمده که مأمون عباسی روزی باز شکاری خود را به شکار فرستاد که ناگاه باز با ماهی کوچکی در منقار بازگشت و او که با دیدن آن ماهی در آن بیابان خشک و بی آب تعجب کرده بود ، آن را در آستین خود پنهان کرد و به محضر امام جواد که در سن کودکی بود ، رسید و پرسید که در دست او چیست و امام جواب داد که ابر ( و باد) وقت آب برداشتن از دريا ماهى ريزه با آب برداشته و در وقت افتادن آن ماهى (با آرام شدن باد)، باز ملك آن را در هوا ربوده و صيد خود كرده است. (4)
بنا بر این آب دریاها از آب آسمان است که بر زمین می بارد و جاری می شود و به دریاها می ریزد و آب آسمان ها از دریاها است که در اثر تابش آفتاب و وزیدن باد ها به آسمان بالا می رود و این چرخه پیوسته ادامه دارد.
پی نوشت ها:
1. نور (24) آیه 43.
2. اعراف (7) آیه 57.
3. روم (30) آیه 48.
4. علی بن طیفور بسطامی، منهاج النجاح فی ترجمه مفتاح الفلاح، تهران، حکمت، 1384 ش، ص 275.