سندیت یک حدیث

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباط تان با مركز ملي پاسخگويي به سؤالات ديني
احادیث مربوط به بشارات ظهور و علائم ظهور، چون حجت تعبدی و مانند احادیث باب احکام نیستند که مربوط به تکلیف و حلال و حرام و پاکی و نجاست باشد و در صورت معتبر بودن سند، باید حجت شمرده شده و بدان ها عمل شده و ملاک قرار گیرند. این احادیث به اجمال از اخبار آینده خبر داده، از این رو از طرف عالمان حدیث شناس مورد کنکاش دقیق واقع نشده اند. راجع به سند آن ها بررسی دقیق و سخت گیری نشده است.
از طرف دیگر این احادیث از اتفاقاتی که در آینده می افتد، به اجمال خبر داده و دقیق و واضح نیستند. تطبیق آن ها بر حوادث خارجی که اتفاق افتاده و می افتد، ظنی و گمانی است. چه بسا بر اتفاقاتی تطبیق داده شده اند، ولی گذر زمان معلوم کرده که منظور آن وقایع نبوده است.
در قرآن هم تصریح شده که یهود در آخر الزمان مقهور مسلمانان واقع می شود. بعد از این که قدرت و شوکتی یافتند، به وسیله مسلمانان منکوب می شوند (1). آخر الزمان کی هست، معلوم نیست. به احتمال هایی که داده می شود، نمی توان اعتنا کرد.
احادیث مربوط به ظهور بیش تر برای این است که امید در دل مسلمانان زنده بماند و به یأس نرسند و خود را برای ظهوری که هر آن ممکن است اتفاق بیفتد، آماده کنند.
حدیث مورد نظر شما را در بحار و معانی الخبار و. .. مشاهده کردیم. مختصر بود اما حدیث مفصلی که ذکر کرده اید، به شرح زیر نقل شده است:
قال أمير المؤمنين (ع): و ستأتي اليهود من الغرب لانشاء دولتهم بفلسطين. قال الناس: يا أبا الحسن أنى تكون العرب؟ أجاب: آنذاك تكون مفككة القوى مفككة العرى غير متكاتفة و غير مترادفة. ثم سئل (ع):
أ يطول هذا البلاء؟ قال: لا حتى إذا أطلقت العرب أعنتها و رجعت إليها عوازم احلامها عندئذ يفتح على يدهم فلسطين و تخرج العرب ظافرة و موحدة، و ستأتي النجدة من العراق كتب على راياتها القوة، و تشترك العرب و الإسلام كافة لتخلص فلسطين معركة و أي معركة في جل البحر تخوض الناس في الدماء و يمشي الجريح على القتيل. ثم قال (ع): و ستفعل العرب ثلاثا و في الرابعة يعلم اللّه ما في نفوسهم من الثبات و الايمان فيرفرف على روسهم النصر: ثم قال: و ايم اللّه يذبحون ذبح النعاج حتى لا يبقى يهودي في فلسطين.(2)
این حدیث از سند قابل اعتنایی برخوردار نیست زیرا نویسنده آن را از جزء دوم کتاب "من كنت مولاه فهذا مولاه" تأليف عبد المنعم الكاظمى، ص 296 به نقل از مجلة العرفان لبناني شماره 53، ص 954/ 955 ماه ذي القعدة 1385 موافق 1966ق به نقل از كتاب " الجفر" چاپ شده در 1340 از "راشد حدرج" ساکن داكار سنگال نقل کرده است. (3) روایت به این صورت در هیچ کدام از کتب حدیثی معتبر و سابقه دار یافت نشد. معلوم نیست نویسنده آن را از کجا گرفته ؛ چه بسا نویسنده قسمت هایی از چند روایت را گرفته و کنار هم نقل کرده است.
در هر حال روایت معتبر نیست.
پی نوشت ها:
1. اسراء(17) آیه 4-7.
2. سید ابراهیم موسوی زنجانی، عقائد الإمامية الإثني عشرية، بیروت، اعلمی، ج‏1، ص 270 .
3. همان.