باسلام.من جوانی هستم 21 ساله که مدتی است توبه کردم ونماز و روزهای قضا دارم که الان دارم سعی میکنم انها را بجا بیارم .الان من خیلی لاغر شدم ودر هنکام افطار غذای بسیار کمی میخورم وسحری نیز نمی خورم با توجه به اینکه من دانشجو هستم .من میخواهم مومن وافعی شوم وبا توجه به حدیثی از امام علی که میفرمایند هر که میخواهد به مقام بزرگان برسد باید طوری توبه کند که در اثر روزه و گرسنگی پوستش به تنش بجسبد و گوشتی که با ان گناه کرده اب شود و من نیز دقیقا دارم مطابق این حدیث عمل میکنم حالا خواستم ببینم کاری که من میکنم درست است یا نه چون واقعا میخواهم یه مومن واقی شوم البته در اثر این روزه وگرسنگی کشیدن شکر خدا فشار زیادی به من وارد نمی شود نظر شما چیست؟

خوشحالیم که رحمت خدا شامل حال تان شده و توفیق بازگشت پیدا نموده اید.
یکى از ویژگى هاى بارز دین مقدس اسلام که آن را از ادیان دیگر متمایز مى سازد، اعتدال و میانه روى احکام و شرایع آن است.
تنها راه پرهیز از افراط و تفریط، و عملیاتی کردن آیین اسلام و اعتدال در زندگی، بالا بردن سطح آگاهی و شناخت است. امام علی (علیه السلام) منشأ افراط و تفریط را نادانی می داند:
"لا یری الجاهل الاّ مفرطاً أو مفرّطاً؛ (1) نادان افراط یا تفریط می کند".
در طول تاریخ افرادی که به افراط یا تفریط کشیده شده، کسانی بوده اند که یا جمود داشته و یا جاهل بوده اند؛ ‌اما قرآن احکام و شرایع اسلامی و نیز افراد امت اسلامی را معتدل می داند، نه جاهل و نه جامد. امیر مؤمنان (علیه السلام) می فرماید: "الیمین و الشمال مضلّة و الطریق الوسطی هی الجادّة؛ (2) انحراف به چپ و راست هر دو غلط و گمراهی است. راه درست، طریق میانه است".
در اسلام، قرآن و اهل بیت، معیار اعتدال به شمار مى آیند. امام على (علیه السلام) مى فرماید: از این امت هیچ کس با آل محمد قیاس نمى شود؛ زیرا این خاندان، پایه دین و تکیه گاه یقین هستند. تندروان به سوى آن ها باز خواهند گشت. واپس ماندگان، ناگزیر خود را به آن ها مى رسانند". (3)
استاد مطهرى مى گوید: "اگر ما آن راهى را که ائمه اطهار در مقابل راه هاى دیگران براى ما باز کرده اند، برویم، هم از افراط و تندروى هاى بعضى مصون مى مانیم و هم از تفریط و جمود بعضى دیگر". (4)
برای رسیدن به اعتدال و میانه روی در زندگی، باید شناخت خود را نسبت به واقعیت های زندگی و تعالیم اسلامی افزایش دهیم . در همه مراحل، زندگی پیشوایان دین را سرمشق خود سازیم و به دانسته های خود عمل کنیم.
در نتیجه، نماز و روزه های خود را بدون هیچ تکلف و فشاری طوری به جا آورید که به بدن و تحصیل تان آسیبی وارد نشود؛ مثلاً هر روز یک روز نماز قضا و هفته ای یکی دو روز بیش تر روزه نگیرید و حتماً هم مقید باشید سحری بخورید.

پی نوشت ها:
1. نهج البلاغه، فیض الاسلام، چاپ آفتاب تهران، کلمات قصار 67.
2. همان، خطبه 16.
3. همان، خطبه 2.
4. شهید مطهری، اسلام و مقتضیات زمان، انتشارات صدرا، تهران، ج 1، ص 113.