من بیماری لکنت زبان دارم،من چکار کنم تا از این بیماری عصبانی و خسته و کفری نشم؟آخه من هر جا که میخوام حرف بزنم یا مسخره ام میکنند یا میخندند بهم؛ یکی از همکارانتان در بخش مشاوره میگفتند که کم کاری پدر و مادرت بوده که تو را از بچگی درمان نکرده اند. اگه خواست خدا این نیست که من تحقیر بشم خب چرا هر چه دعا میکنم که خوب بشوم نمیشوم؟؛با همه ی اینها من اصلا ناشکری نمیکنم ولی راهنماییم کنید که چکار کنم تا با این بیماری کنار بیام؟
ممنونم
خدانگهدار
راه حل مشکل اساسی شما، تقویت آگاهی و شناخت لازم از «خود» است.
ضعف شما «خود را باور نکردن» است. ضعف در خودباوری، نتیجه ضعف در خودشناسی است. چون خودت را نشناختی و از معادن عظیم استعدادهایی که خدا در شما قرار داده، اطلاعی نداری حتى باور نداری مانند هزاران انسان دیگر از معدن استعدادها و توانایی‌ها برخورداری، هرگز به فکر کشف و شناخت آن استعدادها و استخراج آن معادن گرانسنگ برنیامدی.
ضعف خودباوری، احساس خودکم‌بینی، احساس حقارت و کوچکی، احساس ناتوانی و احساس کمبود شخصیت را در شما ایجاد کرده، اگر با تأمل و دقت خود را ارزیابی کنی، مصادیق زیادی برای این «احساس‌ها» در خود می‌یابی اما تاکنون در آن تأمل و دقت و مطالعه لازم را نداشتی . تنها به این فکر کرده ای که لکنت زبان دارم. در حالی که این در مقابل آن همه توانایی های شما چیز مهم نیست. می توانی با تبلور سایر توانایی های خدادای، دیگران را در مقابل خود شرمسار نمایی.توانایی هایی که ممکن است یک فرد دیگر آن را نداشته باشد.
برای آن که بتوانی «احساس منفی و مخرّب» حاصل از سرزنش دیگران به خاطر لکنت زبان تان را از خود دور کنی و احساسهای مثبت، پیش برنده،رشد دهنده، عزت‌بخش و شخصیت‌آفرین را در خود زنده کنی، باید به سمت «خودشناسی» گام‌برداری،نیز از استعدادهای فراوان خدادادی ، «شناخت و آگاهی» کسب کنی، هم چنین راه شکوفایی و باروری آن ها را بیاموزی . با عزم و اراده و تلاش خستگی‌ناپذیر برای شکوفا سازی آن ها، به پاخیزی و اقدام عملی کنی، آن گاه، خود را «باور» می کنی.
«اعتماد به نفس» به شما حیات و نشاط می‌بخشد. به توانایی‌های والایی که در شما وجود دارد، اعتماد پیدا می کنی.احساس می کنی که پله‌های پیشرفت و رشد و کمال را یکی پس از دیگری می توانی با موفقیت طی کنی .در نتیجه از لکنت زبان و یا ضعف و نقص‌های دیگر جسمانی، احساس حقارت و خود کم‌بینی نمی‌کنی . متوجه می‌شوی که این ها مانع خوشبختی انسان نیست. چه بسیارند آدم‌های کور، کر ،لال و حتى فلج و بی‌دست و پا که در رشته‌های مختلف علمی، هنری، اخلاقی و دینی پیشرفت‌های عظیمی کردند، شهرت جهانی یافتند، صاحب کمالات و امتیازاتی شدند. در این صورت خدا را به خاطر تمام نعمت هایی که به تو داده شکر خواهی کرد . از خنده و تمسخر دیگران ناراحت نخواهی شد.
باید برای از بین بردن «احساسهای منفی و مخرب» درونی خود، سطح آگاهی و بینش خود را به تدریج و با صبر و حوصله در جهت خود شناسی افزایش دهید . به برخى رفتارها و حالاتى که از افراد سر می زند و شما را به عصبانیت دعوت مىکند ،توجه نکنید ، مثلاً اگر کسى با تمسخر، خشم شما را بر مىافروزد ،از شنیدن و گوش سپردن به سخنان وى خودداری کنید .گوش ندهید یا محیط را ترک کنید .دیگر به گفتههاى او دقت و توجه نکرده و آن ها را در ذهن خود مرور نکنید . راه بىتوجهى را پیش گیرید.
در صورت نیاز به توضیح در نامه های بعدی بنویسید یا با شماره (09640) تماس بگیرید و از راهنمایی های مشاوران این مرکز بهره بگیرید.
موفق باشید.
