دعایی که در صورت وجود مصلحت ، حتما اجابت می شود، دعای فرد مضطر و درمانده واقعی است که از همه جا مایوس شده ، با رعایت آداب و شرایط دعا ، خواسته و حاجت خود را با خدا در میان می گذارد. خدا هم دعای چنین محتاج درمانده و تقاضاگری را رد نمی کند.
دعاها را باید با اعتقاد و با اخلاص و با امید به اجابت خواند. نمی توان دعایی معرفی کرد که هر کس در هر جا و هر زمان آن را بخواند ، حتما اجابت شود. اجابت شدن دعا قاعده و قانون دارد . الفاظ دعاها فقط یکی از عوامل هستند. عوامل فراوان دیگر باید جمع شود تا اجابت حاصل گردد.
کسی که دعا می خواند و برای رفع گرفتاری اش از خدا در لفظ تقاضا می کند، ولی در اعتقاد و در دل خود ، امیدش به غیر خداست، دعا خواندنش ظاهری و صوری است.
کسی که دعا می خواند ، ولی قبل و بعد از دعا با خدا ارتباطی ندارد؛ بندگی نکرده و توبه هم نمی کند ؛ بنا ندارد بندگی بکند، به خیال خودش می خواهد گنج بدون رنج ببرد ، معلوم است که خیال خام است.
کسی که راه های برآورده شدن حاجتش را که روشن و آشکار است، با امید و توکل بر خدا نرفته و می خواهد با دعا میانبر بزند و بدون هزینه به مقصد برسد، معلوم است که به نتیجه نمی رسد زیرا خدا می خواهد از طریق اسباب اقدام شود . در عرض آن به خدا هم توسل شود و اثر اسباب را از خدا بداند، نه این که اسباب را به کنار نهد .
بنابراین، دعاها اگر با رعایت آداب و شرایط و رفع موانع و با نیت خالص و با قلب شکسته خوانده شود ، دعا کننده وظیفه خود را انجام داده و به نتیجه رسیدن را از خدا بخواهد، امید اجابت است، مگر آن که خدا خیر او را در برآورده نشدن تقاضای بنده اش، ببیند. در عوض آن، بهتر از تقاضای بنده به او خواهد داد.
اجابت دعا نیز صرفاً به معنای برآورده شدن همان خواسته نیست، بلکه اجابت، توجه لطف و عنایت خدا به بنده است که در صورت مصلحت همان خواسته داده می شود . در غیر آن صورت، بهتر از آن در دنیا یا آخرت نصیب او خواهد شد.
توصیه می کینم بیش از این که دنبال دعا بگردید، دنبال حال و وضع دعا کننده و نوع و نحوه رابطه اش با خدا باشید که مهم و اساسی همین است.
موفق باشید.
