اگر برای مدت زیادی دعای خاصی بکنیم مثل سلامتی که نفس آن خوب است و عاقبتش خوب است اما خدا نه تنها به آن اعتنا نکند بلکه ما را از آن دور کند و از طرفی بر طرف نشدن آن اختلال در زندگی به وجود آورد و ما را به سختی اندازد تکلیف چیست؟آیا اصرار بر دعاهای خوب اساسا درست است؟یا بیاید اصرار کنیم؟اصلا در این باره دعا کنیم؟یا اصرار کنیم که هر چه صلاح است به ما بدهد؟اگرچه اگر صلاح بود ما از آن دور نمی شدیم.یا شاید هم صلاح ما است و خدا به خاطر گناهانمان به ما نمی دهد؟خلاصه دعا بکنیم یا نه؟اگر آره با چه کیفیتی؟
تکلیف شما پافشاری و اصرار مودبانه بر دعا و راضی بودن به قضا و قدر خداوند است.
پافشاری و اصرار بر دعا نه تنها گناهی ندارد. بلکه بسیار کار خوبی است و خدا این کار را دوست دارد.
پیامبر (صلی الله علیه وآله ) فرموده است: «رحم الله عبداً طلب إلی الله حاجه فألح فی الدعاء(1)؛ خداوند بنده‌ای را که از او طلب و حاجتی دارد و بر آن پافشاری می‌کند، مورد رحمت خویش می‌دهد». بنابراین اصرار و پافشاری بر دعا نیکو است. ولی نباید توقع داشته باشیم که بعد از اصرار حتما به خواسته خود برسیم و باید علاوه بر اصرار نکاتی را مد نظر داشته باشیم که درذیل به چند نکته راجع به دعا اشاره می کنم:
1- دعا کننده باید بفهمد که با خدا سخن می‌گوید و با حضرت حق همنشین گشته است؛ پس قدر و ارزش آن را بداند و خود دعا را بهترین اجابت تلقی کند، و این گونه برداشت نماید که، چون خدا به او علاقه دارد، خواسته است تا او را بیشتر بپذیرد و همنشین خود گرداند.
2- دعا خود عبادت است، بلکه مغز عبادت می‌باشد، پس ادامه یافتنش مطلوب است.
3- وقتی دعا زیاد شود، صدای آن شخص در آسمان آشنا می‌گردد؛ لذا هنگام نیازمندی محجوب واقع نمی‌شود.
4- بلایی که قرار است بر انسان نازل شود و نمی‌داند، آن را رد می‌کند.
- گاهی خدا صدا را دوست می‌دارد؛ پس با اصرار بر دعا، اراده اش را به آنچه که دوست دارد، مطابق می‌کند، و حتی اگر هم صدا را دوست نداشته باشد و یا در دادن حاجت اجابت نکند، خود تکرار دعا محبت آفرین است و اجابت را به دنبال دارد.
5- اصرار بر دعا، محبت الهی را کسب کردن است.
6- اصرار بر دعا، نوعی تأسی و پیروی و سرمشق گرفتن از امام معصوم است.
امام صادق (ع ) می‌فرماید: «و کان امیر المؤ منین (ع ) رجلا دعاء؛(2)
امیر المؤمنین مردی بسیار دعا کننده بود».
7- از بعضی روایات برمی‌آید که اصرار و پافشاری بر دعا، افزون بر مطلوب بودن، زمینه ساز برآوردن حاجت است.
امام باقر (ع) می‌فرماید: وَ اللَّهِ لَا يُلِحُّ عَبْدٌ مُؤْمِنٌ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي حَاجَتِهِ إِلَّا قَضَاهَا لَهُ
« به خدا قسم! بنده‌ای در دعای خود اصرار نمی‌کند مگر آن که خداوند دعایش را مستجاب می‌کند».(3) امام
سایه حق بر سر بنده بود عاقبت جوینده یابنده بود
گفت پیغمبر که چون کوبی دری عاقبت زان در برون آید سری
اما کیفیت و آداب مهم دعا را به صورت فهرست وار می گوییم :
1ـ وضو
2ـ بسم‌الله گفتن
3ـ ثنای الهی
4ـ صلوات فرستادن
5ـ یقین به اجابت دعا
6ـ تصمیم جدّی بر دعا و درخواست
7ـ اصرار بر دعا
8ـ گفتن حاجت و نیاز
9ـ همگان را دعا کردن
10ـ گرد آمدن برای دعا
11ـ دعا برای دیگران
12ـ دعا در وقت‌ها و مکان‌های خاص
13ـ دست بلند کردن در حال دعا
14ـ کوچک نشمردن دعا
15ـ زیاد نشمردن نیاز و حاجت
16ـ عجله نکردن
17ـ اظهار ناتوانی و کرنش
18ـ توسل
19ـ نومید نبودن از اجابت
20ـ دعا کردن در همه حال
21ـ گریه
22ـ پنهانی دعا کردن
پی‌نوشت‌ها:
1.ثقة الاسلام كلينى، الكافي، 8 جلد، دار الكتب الإسلامية تهران، 1365 هجرى شمسى،جلد2،صفحه475
2.ابن فهد حلى، عدة الداعى، يك جلد، دارالكتاب الاسلامى، 1407 هجرى قمرى.صفحه،ص39 .
3. همان، جلد2، صفحه 475.
