بسم الله الرحمن الرحیم. سلام خدمت شما. من پسری هستم 27ساله از چند وقت قبل قرار است با یک خانمی ازدواج کنم هنوز مشکلاتی بر سرراه ماست که حل نشده تا این ازدواج شکل بگیرد. اما من مشکل بزرگتری دارم. چند وقت پیش به یک مناسبتی از طریق یک وبلاگ مشترک کاری با یکی از همکاران خود در اصفهان آشنا شدم.من سه سال پیش میخواستم از ایشان خواستگاری کنم ولی با کارشکنی یکی از همکاران این امر میسر نشد. ایشان ازدواج کرد ولی از نیت من برای ازدواج اطلاعی نداشت. پس از آشنایی وقتی به ایشان گفتم که دلیل شناختن قبلی از او قصد ازدواج بوده ایشان هم گفت که از زندگی مشترکشان به هیچ وجه رضایت ندارد و شوهرش اورا پس از دو سال از عروسی هنوز ارضا نکرده است و فقط هر روز تا حدارضای شخصی خود پیش می رود و دراوج رسیدن به ارضای من کار را رها می کند. برای خود من هم عجیب بود که چرا این خانم که از اعتقادات مذهبی بسیاری هم برخوردار است چرا این حرفها را به من می زند.بگذریم مدتی گذشت تا فهمیدم ایشان به بنده علاقه پیدا کرده. از خدا ترسیدم و چند بار سعی کردم با ایشان به طور کلی قطع رابطه کنم ولی ایشان مصرا تماس میگرفت. یک روز به قم آمد گفت می خواهد به جمکران برود. ولی از نیت ایشان برای دوستی و معاشقه آگاه بودم. از طرفی به خاطر علم به اینکه این کار عذاب الهی را به دنبال دارد خواستم یک جوری ایشان با دل کندن از من راهی زندگی خودش شود. وقتی به قم آمد او را به جمکران بردم و شب را به سینما رفتیم. او مصرا میخواست دست مرا بگیرد ولی ترسیدم. یک مرتبه اشک ریخت و گفت خدایا به آرزویم رسیدم و با تو به سینما رفتم و اجازه بده یک بار دستت را بگیرم و حسرت به دل نمانم و بعد به سر زندگی ام می روم. باور کنید وقتی دستم رابه او دادم زیر لب استغفرالله میگفتم و از کرده خودم ناراحت بودم ولی دلم برایش سوخت وقتی اشک هایش را دیدم که از بدبختی خودش به خاطر زندگی که به اجبار به آن ادامه می داد می گفت بی اختیاز اورا در آغوش گرفتم و اشک هایش را پاک کردم.خدای بالای سر شاهد است که با علم به این گناه این کار را کردم و دائم در حال ذکر استغفار بودم ولی قصدم این بود که با این کار ایشان عقده های درونی اش را خالی کند و برود به شهرش. دو سه بار با اشک مرا لمس می کرد و دستم را می بوسید واقعا داشتم دیوانه می شدم بخدا من نمی خواهم ونمی خواستم به زن شوهردار نگاه هرزه ای داشته باشم و فقط قصدم این بود که این عشق یک طرفه را در همین جا به یک عقده گشایی مختصر خاتمه دهم. بخدا قصد هم ندارم دیگر این رابطه کثیف را ادامه دهم. شب هم بردمش حرم حضرت و رفتم منزل ولی ترس از اتهام ارتباط با زن شوهردار مثل خوره جان من را می درد. من به والله قسم می خوردم که هیچ علاقه ای به ایشان نداشته ام و حتی در موقع ملاسمه سطحی مان نیز هیچ لذتی نمی بردم واصلا به قصد لذت نبود فقط خواستم عقده هایش را در همان حد کم خالی کند و به زندگی اش برسد. حال می خواهم بدانم خداوند آیا جرم زنای با زن شوهردار را در کارنامه من می گذارد؟ به والله هیچ قصدی بر این مبنا نداشتم. قبول هم دارم که این دلسوزی من به کمترین حده از سر لذت نبود جایز هم نبود ولی دلم برایش سوخت.
متأسفانه شیطان شما را فریب داده، دچار گناه شده اید. هیچ عاملی باعث نمی شود انسان با نا محرم ارتباط لمسی داشته باشد .چنین ارتباطی چه با قصد لذت وچه بدون آن حرام و گناه است. لازم است حتماً توبه نمائید و هیچ گاه با آن خانم ارتباط برقرار نکنید.
برای اینکه انسان ناخواسته به گناه نیافتد ،باید از مقدمات آن پرهیز کند. توجیهی برای ناخواسته بودنش نیست. لازم است مطلقا ارتباط خود را حتی در امور حلال قطع کنید. رابطه تلفنی نداشته باشید حتی خط تلفن تان را عوض و توبه کنید.
امام سجاد علیه السلام می فرماید:
إِلَهِي أَنْتَ الَّذِي فَتَحْتَ لِعِبَادِكَ بَابا إِلَى عَفْوِكَ سَمَّيْتَهُ التَّوْبَةَ فَقُلْتَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحا فَمَا عُذْرُ مَنْ أَغْفَلَ دُخُولَ الْبَابِ بَعْدَ فَتْحِه؛خدایا!دری از عفو و بخشش به روی بندگان باز کردی. نامش را توبه نهادی و فرمودی:ای بندگان !به سوی من با توبه ای حقیقی باز آیید ؛پس عذر آن که از این در که باز کردی، غافل است، چه خواهد بود؟».(1)
اگر توبۀ شما واقعی باشد ،خداوند وعده فرموده آن را قبول نماید.
توبۀ نصوح و واقعی را امیرالمؤمنین علی علیه السلام می فرماید چهار شرط دارد:
«التّوبة ندم بالقلب، و استغفار باللّسان، و ترك بالجوارح، و إضمار أن لا يعود؛ (2)
توبه پشيمانى دل است. طلب آمرزش به زبان. ترك كردن گناه، و تصميم به عدم بازگشت به گناه».
پس توبه کننده اگر قلباً پشیمان شود و تصمیم بگیرد که دیگر گناه را مرتکب نشود،چنین توبه ای پذیرفته شده است :
«وَ هُوَ الَّذي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئات؛(3)
او كسى است كه توبه را از بندگانش مىپذيرد و بدي ها را مىبخشد».
پس از توبه غافل نباشید و امیدوار به رحمت الهی باشید .
پی نوشت ها:
1.شیخ عباس قمی،مفاتیح الجنان،مناجات تائبین.
2.عبدالواحد بن محمد تميمي آمدي،تصنيف غرر الحکم، ص 194، انتشارات دفتر تبليغات، قم، 1366 ش.
3.شوری(42) آیه 24.






