باسلام و تشکر از همه دست اندرکاران برنامه سمت خدا، دختری هستم 20 ساله که مدت 1 سال عاشق پسری شدم که به تازگی متوجه شدم او به درد من نمی خورد و اصلا ارزش فکر کردن هم ندارد اما متأصفانه در این یک سال من مرتکب گناهانی شدم مثل نگاه کردن به نامحرم و فکرکردن به او و به زندگی زناشویی با او و گناهانی که مطمئنم خدا را خشمگین کرده، البته من چندین بار توبه کردم ولی باز هم همان آش و همان کاسه ، وقتی که به تازگی متوجه شدم که یک سال عمرم را وقت چه کسی هدر دادم از خودم متنفر شدم الان هم توبه کردم و بابت این یک سال از خدا معذرت خواستم ا ما احساس می کنم که خدا توبه من را نمی پذیرد چون چندبار توبه خود را شکستم ،با اینکه می دانم نا امیدی هم یک گناه است ولی نمیدانم چرا ناامیدم؟ و اینکه آیا بعد از این همه توبه شکنی خدا توبه مرا قبول می کند؟

بدانید خداوند خلاف وعده اش عمل نمی کند وشما با توبه و پشیمانی قلبی که برای تان حاصل شده قطعا مورد بخشش خدا قرار خواهید گرفت ..توبه هر گاه حقیقى و واقعى باشد و از اعماق جان برخیزد و جامع شرایط باشد و واقعاً از گناهى که مرتکب شده احساس خجلت و ندامت کند و خود را در پیشگاه خدا شرمنده ببیند و در صدد کسب رضاى حق تعالى باشد, مقبول درگاه احدیت واقع شده و آثار و برکاتش نمایان مى گردد. هر چند گناه بزرگ یا بسیار باشد. این وعده خداوند است که در قرآن کریم مى فرماید: ای بندگان که بر خود اسراف و ستم کردید، از رحمت خدا مأیوس نشوید که خدا همهء گناهان را مى آمرزد, زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است .(1) توبه حقیقی نه تنها آثار وضعی و تکلیفی گناه را محو می کند و گناهکار را از گناهان پاک می نماید، بلکه گناهکار توبه کننده را محبوب خدا می سازد. قرآن کریم می فرماید: «اِنّ الله یحبّ التوابین؛(2) خداوند توبه کنندگان را دوست می دارد». کسی که دوست و محبوب خدا شد، خدا عزیزش می کند؛ همه گناهان کبیره و صغیره او را می بخشد، چنان که پیامبر فرمود:«التائب من الذنب کمَن لا ذنب له؛(3) کسی که از گناه توبه کند. (خداوند همه گناهان او را می آمرزد و) همانند کسی می شود که هیچ گناهی نکرده است». پس شما با توبه، پاک و محبوب خدا نیز می شوید توصیه می کنیم بعد از توبه به انجام کار های نیک و حسنه مانند عبادت و خدمت به خلق بپردازید و کفه اعمال خوب خود را سنگین تر کنید چرا که خوبی ها ی انسان باعث از بین رفتن بدی ها می شود
موفق باشید.
پی نوشت ها:
1. سوره زمر، آیه 53.
2. سوره بقره آیه 222.
3.کلینی ،اصول کافی، ‏ ترجمه حاج سيد جواد مصطفوى‏، كتاب فروشى علميه اسلاميه ،ج 3، ص 109.