نشانه‌هاي آخرالزمان در كتاب‌هاي حديث و تفسير در دو معني به كار رفته:
نخست، همه آن قسمت از زمان كه بنابر عقيدة مسلمانان، دوران نبوت پيامبر اسلام است. از آغاز نبوت پيامبر تا وقوع قيامت را شامل مي‌شود.
دوم، فقط آخرين بخش از دوران ياد شده كه در آن مهدي موعود ظهور مي‌كند. تحولات عظيمي در عالم واقع مي‌شود.
اتصاف حضرت محمد(ص) به پيامبر آخرالزمان در ميان مسلمانان با اين دو مطلب ارتباط دارد:
پيامبر اسلام خاتم پيامبران است. شريعت وي به دليل كامل بودن تا پايان اين عالم اعتبار دارد. او پيامبر آخرين قسمت از زمان است كه به قيامت مي‌پيوندد؛ ديگر اينكه در نخستين سده‌هاي اسلامي، حداقل تصور عده‌اي از مسلمانان چنين بود كه قيام قيامت نزديك است و ظهور پيامبر اسلام در عصري واقع شده كه به قيامت متصل است.
در فرهنگ عامة مسلمانان مخصوصاً شيعه، اصطلاح آخرالزمان حكايت از عصري مي‌كند كه مهدي موعود در آن ظهور مي‌كند. تحولات ويژه‌اي در جهان رخ مي‌دهد. در روايات مسلمانان براي اين عصر مشخصات ويژه‌اي به نام "علائم آخرالزمان" نقل شده است.
از مجموع رواياتي كه در كتاب‌هاي حديث، تفسير و تاريخ دربارة عصر ظهور مهدي موعود نقل شده، دو مطلب دربارة مشخصات آخر الزمان ـ به معني عصر مهدي موعود ـ به صورت تواتر معنوي به دست مي‌آيد:
نخست اينكه در اين عصر، پيش از ظهور مهدي موعود، فساد اخلاق و بيداد و ستم همة جوامع بشري را فرا مي‌گيرد . به صورت عام‌ترين پديده در روابط انسان‌ها در مي‌آيد.
ديگر اينكه پس از ظهور مهدي، تحول عظيمي در جوامع واقع مي‌شود: فساد و ستم از ميان مي‌رود . توحيد و عدل و رشد كامل عقلي و عملي در سراسر زندگي انسان‌ها گسترش مي‌يابد.
معروف‌ترين حديث كه با عبارات گوناگون نقل شده، علامت اصلي دوران حكومت مهدي در آخرالزمان را، بال گستردن داد بر سراسر جهان ياد مي‌كند: "خداوند جهان را كه از بيداد و تباهي آكنده شده است، به وسيله او از قسط و عدل پر مي‌سازد".
برخي، مجموعة مشخصات و علائم آخرالزمان را كه مربوط به عصر مهدي موعود مي‌شود و در احاديث پيشگويي شده است، چنين تفسير كرده‌اند: پيروزي نهايي صلح و عدالت و آزادي، حكومت جهاني واحد، عمران تمام زمين، بلوغ بشريت به خردمندي كامل و آزادي از جبرهاي طبيعي و اجتماعي، برقراري مساوات كامل ميان انسان‌ها د رامر ثروت، منتفي شدن كامل مفاسد اخلاقي، منتفي شدن جنگ، سازگاري انسان و طبيعت.(1)
براي آگاهي بيش تر ر.ك : موعود نامه ،مجتبي تونه اي و دادگستر جهان ،ابراهيم اميني و عصر ظهور ،علي كوراني
پي‌نوشت :
1. دائرة المعارف بزرگ اسلامي، ج 1، ص 135 ـ 134.
