وضو

گرچه پرسش قدری مبهم است، ولی اگر مراد فلسفه وضو است، احکام و مقررات دینی نسخه هایی است که پیامبران الهی و پیشوایان دین از طرف خدا برای بشر آورده اند تا سعادت و خوشبختی آنان را از هر جهت تأمین نمایند. بدیهی است وقتی اعتقاد داشته باشیم که احکام از علم بی پایان الهی سرچشمه گرفته و به حکمت و لطف و مهربانی خدا نیز ایمان داشته باشیم،
امّا این ها احکام و دستورهای خدا است. اگر معتقد به اصول دین باشیم، این گونه تعبدیّات برای ما حلّ شده است. حتما این احکام خالی از فلسفه و حکمت نیستند، همان طور که از امام علی بن موسی الرضا(ع) نقل شده است که: «برای این به وضو مأمور شده ایم که بندگان هنگامی که در پیشگاه خدا می ایستند و با او مناجات می کنند، پاک باشند . از آلودگی ها و نجاست ها دور باشند و قلب انسان برای قیام در پیشگاه خدا نورانی و با صفا باشد».(1)
بنابراین وضو هم جسم را نظیف می‌کند و هم از نظر معنوی به وسیلة قصد قربت، اثر تربیتی خوبی برای انسان دارد و موجب قرب الهی می‌شود. در عین حال که موجب تذکر و یاد آوری انسان و آماده کردن او به ایستادن در مقابل پروردگار می شود.
وضو عبادت است و باید با قصد قربت انجام شوند. این اعمال، غیر از این که باعث تمیزی و نظافت جسمانی هستند، روح و قلب را صفا و جلا می دهند و در آن حال انسان احساس نزدیکی و قرب به خدا دارد. فایدة وضو تنها نظافت جسمانی نیست تا کسی بگوید وقتی که بدن انسان تمیز است، چرا باید وضو انجام دهد. فوائد دیگری غیر نظافت بر این عبادات مترتب است که یکی از مهم ترین آن‌ها احساس قرب معنوی و تذکر و یاد آوری انسان در مواقع مختلف از زندگی و اظهار تعبد و تسلیم انسان در مقابل پروردگار است .در روایتی از امام صادق(ع) آمده است: «الوضو علی الوضو نورٌ علی نور؛(2)وضو بعد از وضو، نور علی نور است» یعنی باعث نورانیت چند برابر می‌شود.
پی نوشت ها:
1.مجلسی بحارالانوار، دار الاحیا التراث العربی، بیروت، 1403ق، ج 6، ص 93.
2.محمدی ری شهری، میزان الحکمه، نشر دار الحدیث، قم ، عنوان4106؛ ناصر مکارم ، تفسیر نمونه ،دار الکتب الاسلامیه، تهران، بی تا ، ج 4، ص 293.