موسیقی غنا

موسیقی هم دارای موارد حلال است و هم حرام ، پس اصل سوال از موسیقی حلال و حرام اشتباه نیست. نیازی به طرح کردن سوال بر حول موضوع غنا نیست، بلکه به طور مستقل می توان از خود موسیقی حرام پرسید. دلیل آن است که هرچند بخشی از موسیقی های حرام، موسیقی های غنایی هستند اما بخشی از موسیقی های غیر غنایی هم حرام محسوب می شوند؛ تبیین این امر نیازمند توضیح در مورد ماهیت غنا است.
غنا در حقیقت اعم از موسیقی است؛ در تعریف غنا گفته می شود:
غنا، عبارت از صدایی است که با ترجیع و طرب همراه و مناسب با مجالس لهو و لعب باشد؛ اما موسیقی عبارت است از صدایی که از طریق سازهای گوناگون ایجاد می شود. دارای موارد حلال و حرام است (1)؛ در نتیجه برخی موسیقی ها که به همراه متن توسط انسان خوانده می شود، در حوزه غنا وارد می شود. اما برخی موسیقی ها اصلا متنی در آن خوانده نمی شود تا عنوان غنا بر اساس تعریف مذکور بر آن بار شود .
در هر حال هم صدای انسان و هم موسیقی دارای مصادیق حلال و حرام هستند؛ البته در تعریفی که از غنا ارائه شد، غنا در هر حال حرام است،چه متنی که به شکل غنایی خوانده می شود، متن لهو و لعب باشد یا متن دینی و حتی قرآن؛ معیار در آن تنها تحریک شهوانی نیست. همچنین نباید معیار در آن را تنها وضعیت خود فرد دانست، اما باز تاکید می کنیم که هر صدای انسانی نیز غنا محسوب نمی شود.
در مورد حرف و حدیث هایی که در مورد غنا وجود دارد،باید گفت: همین طور است. دلیل این امر تا حدودی به تعریف لغوی و اصطلاحی مفهوم غنا و همچنین کشف مصادیق آن بر می گردد. موجب اختلافاتی در بین لغویان و فقها شده است. نتیجه اختلاف آن است که برخی همه مصادیق غنا را حرام می دانند. برخی غنا را اعم از حلال و حرام تصور می کنند (2)؛ اما اصل حرمت برخی از مصادیق غنا قطعی و غیر قابل انکار است. در مورد بخش معدودی از این موارد و آوازها اختلافات وجود دارد که در یک کار تخصصی چنین اختلاف نظرهایی طبیعی و غیر قابل انکار به نظر می رسد.
پی نوشت ها :
1. آیت الله خامنه ای، استفتاآت ، سوال1132.
2. http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=96826