من 1 دختر 15 ساله هستم و به شدت به دختری 17 ساله که توی مدرسمونه علاقه دارم
بش چیز زیادی نگفتم چون مسخرم میکنه و اصلا باور نداره
من توی خانواده هیچ مشکلی ندارم و وضع زندگیمون خیلی خوبه همه باهم صمیمی هستیم
کمکم کنین میخوام بش برسم دارم دیونه میشم
از پسرا متنفرم
من بش نیاز دارم کمکم کنین اونو به سمت خودم بکشونم و بش ثابت کنم
ممنون
علاقه شديد يا همان عشق مرضي در بسياري موارد ريشه در برخي اختلالات رواني دارد از نظر برخي عشق مرضي با سه اختلال عمده روانپزشكي يعني اضطراب افسردگي و واسواس فكري در ارتباط است بي شك شما در سنيني به سر مي بريد كه در زير فشار چند بحران هم زمانيد از جمله بحران جنسي بحران هويت بحران تحصيلي و .... هستيد اين بحران ها خواه ناخواه بر اضطراب شما مي افزايند و باعث مي گردند كه شما به صورت نا خوداگاه به دنبال يك آرامشگر بيروني باشید اين ارامشگر مي تواند هر كس يا هر چيزي باشد و مهم اين است كه در اوج شرايط اضطرابي به شما آرامش دهد اگر چنين اتفاقي بيفتد فرد بعد از مدتي به ان فرد يا شي آرامشگر شرطي مي شود و با هر حمله اضطرابي ناخواسته به خود او يا تصوير و ساير ويژگي هاي مطلوب او پناه مي برد.
واقعيت اين است كه اين دختر 17 ساله هيچ موضوعيتي براي شما ندارد. هيچ تفاوت اشكاري با ساير دختران ندارد. تنها فرق اين دختر با دختران ديگر اين است كه در اوج مرحله هاي اضطرابي به شما آرامش كاذب و موقتي پيش كش نموده است. البته جذابيت جنسي طرف مقابل در اين رويكرد مرضي بي تاثير نيست. ولي بيشتر در همان سه اختلال عمده ریشه دارد.
فرد عاشق همچون يك فرد وسواسي با هر بالا آمدن اضطراب خود را مجبور به آيين و تشريفات وسواسي (مانند اجبار به ديدن نو به نوي فرد معشوق ) مي بيند همان طور که صدها بار تكرار رفتار وسواسي كوچكترين تاثيري در كاهش پايدار اضطراب و وسواس ندارد ديدار نو به نو شما هيچ گونه تاثير ارامشگرانه پايدار ندارد.
حتي اگر ايشان مرد بود و شما مي توانستيد با ايشان ازدواج نماييد باز وصال شما هيچ دردي از شما دوا نمي كرد. شما همان شرايط دردناك گذشته را بار ديگر تجربه مي كرديد.
در هر صورت بايد گفت مشكل شما نه در بيرون شما، بلكه در درون شماست بود و نبود اين دختر با درمان تخصصي اين سه اختلال عمده روانپزشكي يكي خواهد شد و شما بعد از درمان تخصصي به این علاقه و عشق مرضي خود نگاهي از روی پشیمانی خواهيد افكند
به نظر مي رسد تنفر شما از پسران تنفر موقت و غير پايدار باشد و نبايد به ديد يك همجنس گرا به شما خواهر گرامي نگريست
توصيه اكيد ما ضمن به حداقل رساندن اين ديدار (حتي حذف كامل ديدار از طريق تغيير محل تحصيل ) مراجعه هر چه سريعتر شما به يك روانپزشك مي باشد يك دارودرماني موقت و سبك نقش چشم گيري در كاهش تمايلات افراطي شما دارد در كنار دارو درماني ضروري است با حضور در جلسات رواندرماني كه توسط يك روان شناس باليني زن انجام مي پذيرد شرايط خود را به صورت روز افزون بهبود بخشيد
مطمئن باشید راهي جز اين نيست و هر گونه پيشروي شما در اين مساله شرايط روحي و رواني شما را به مراتب وخيم تر و خطرناكتر مي نمايد.
