شرک یعنی چیزی را همتا و در عرض خدا قراردادن، که اقسامی دارد. برای اطلاع به کتاب های عقاید مراجعه نمایید.
علامه مجلسی، به نقل از "عیون اخبار الرضا"، روایتی از عبدالعظیم حسنی از امام رضا علیه السلام از جدّ بزرگوارش امام صادق علیه السلام نقل می‌کند که شخصی به نام عمرو بصری بر امام وارد می‌شود. پس از عرض سلام و ادای احترام می گوید: دوست دارم گناهان کبیره را از کتاب خدا بدانم! فرمود:
بزرگ‌ترین گناهان کبیره، شرک به خداست، خدا می‌فرماید:«به درستی که هر کس به خدا شرک آورد، قطعاً خدا بهشت را بر او حرام ساخته و جایگاهش آتش است و برای ستمکاران یاورانی نیست».(1) پس از آن ناامیدی از رحمت خداست; چرا که خدا می‌فرماید: لاَ یَاْیْس‌ُ مِن رَّوْح‌ِ اللَّه‌ِ إِلآ الْقَوْم‌ُ الْکَـَفِرُون‌َ ؛ از رحمت خدا نومید نباشید; زیرا جز گروه کافران، کسی از رحمت خدا نومید نمی‌شود.(2)
خداوند در قرآن در دو مورد یادآور می شود که گناه شرک قابل بخشش نیست:
«إنّ الله لا یغفر أن یشرک به و یغفر ما دون ذلک لمن یشاء؛ خداوند شرک را نمی بخشد و پایین تر از آن را برای هر کس که بخواهد می آمرزد». (3)
این حکم در جایی است که کافر و یا مشرک بر کفر و شرک خود باقی بماند و توبه نکند. در این صورت مشرک هیچ گونه شایستگی برای نزول رحمت حق ندارد، ولی بخشیده شدن در سایه توبه، برای کافر نیز فراهم است. آیات توبه با عمومیت محکمی شرک را نیز در بر می گیرد:
"و هو الذی یقبل التوبه عن عباده و یعفو عن السیئات؛ او است که توبه را از بندگانش می پذیرد و بدی ها را می بخشد".(4)
این آیه شامل کافر و مشرکی نیز می شود که از گناه شرک توبه کرده باشد.(5)
پی نوشت ها:
1.مائده(5) آیه72.
2.یوسف(10) آیه 87.
3. نساء (4) آیه 48.
4. شوری (42) آیه 25.
5. جعفر سبحانی، منشور جاوید، ج 8، ص 230.
