با سلام
دختری دارم 4.5 ساله
بنده چون پدر این بچه هستم در درجه اول خودم را موظف به این میدانم که بعضی امور مربوط نگه داری بچه را انجام دهم و همسرم را این رابطه موظف نمی دانم (همانطور که میدانیم زن حتی میتواند در ازای بچه داری از شوهر طلب مزد کند)
حال سوالی که دارم اینست که با توجه به مسائل ذکر شده آیا ایرادی دارد که در مسافرتها یا مواقعی که سختی کار بیشتر است (مثلا نصفه شبها) خودم دخترم رابه دستشویی ببرم؟
ایا از نظر اخلاقی یا تربیتی این کار اشکالی دارد؟ (چه برای خود من چه برای فرزندم که از این چیزها هم چیزی نمیفهمد)
اگر در این زمینه توصیه ای از بزرگان دینی هم داریم لطفا بفرمایید
با تشکر

تحقیقات دانشمندان نشان می دهد که تفاوتهای مربوط به نقش جنسی، به مرور آشکار می شوند. شروع تمایز جنسی أساسی کودکان، از دو سالگی است و هویت جنسی دختر و پسر به طور کاملا مشخص، در سه سالگی از هم متمایز می شود. این بدان معناست که وقتی کودک، به سن سه سالگی می رسد، کاملا خود را به عنوان پسر یا دختر می شناسد و متوجه جنس خاص خود است. او در این سن، به جستجوی چگونگی نقش جنسی خود می پردازد و اطلاعات موجود در این زمینه را کسب می کند و به تدریج، أفزایش می دهد. شکی نیست که والدین، به عنوان نخستین الگوهای رفتاری مردانه و زنانه، نقش عمده ای در الگو یابی جنسیتی فرزندانشان بازی می کنند.(3)
با توجه به اینکه سوالتان دارای أبعادی است، برای رسیدن به جواب توجه تان را به نکات زیر جلب می نماییم:
1)گرچه از نظر شرعی زن می تواند در ازای بچه داری از شوهر خود، طلب مزد کند، ولی باید به این نکته توجه داشت که با قوانین دادگاهی و مقرراتی نمی توان در زندگی موفق بود. مسایل زندگی با گذشت و مهربانی رونق می بخشد، نه اینکه برای کار در خانه به زن مزد داد، زیرا جایگاه کار همسر در خانه، آن قدر بالاست که تعیین مزد بر آن، بی انصافی است. البته کمک کردن شوهر در منزل، أمری نیکوست که در سیره أهلبیت(ع) هم به وضوح دیده می شود. فقط فضای خانه به گونه ای نباشد که زن، شوهر را موظف به بچه داری و یا هر کار دیگری کند. (قیومیت مرد باید حفظ شود.)
درست است که زن موظف به انجام كارهاي منزل يا بچه نيست و شرعا وظيه ندارد ولي اخلاقا وظيفه دارد و در صورت ترك وظيفه عقاب دارد و اين كه مي تواند مزد دريافت كند به اين معنا نيست كه اگر مزد دريافت نكرد وظيفه ندارد و اگر بر طبق اين رويه عمل كند موجب بد عادت شدن زن در انجام وظايفش ميشود.
2) از آنجا که مادر، بهتر می تواند آموزش نقش جنسی دختر را أنجام دهد، پیامبر(ص) می فرماید:" آمِرُوا النّساء في‏ بناتهن‏."(1) أمور دختران را به مادران آنها واگذارید. البته برای پیشگیری از انحرافات دختر، عملکرد آموزشی و تربیتی مادر باید ضابطه مند باشد.
شخصی از امام صادق(ع) پرسید: مادر، پسر را تا چند سالگی می تواند بشوید؟ امام فرمود: تا سه سالگی.(2)
2)پیشگیری از زمینه های تحریک جنسی:
بر خلاف این تصور که کودک تا زمان بلوغ، از میل جنسی، بی بهره است و هر رفتاری که در برابر او داشته باشند، تأثیری در او نخواهد داشت، غریزه جنسی از ابتدای تولد، در وجود انسان وجود دارد.
الف. خودداری از لخت کردن کودکان یا لخت شدن در برابر کودکان :
لخت کردن کودکان و دیدن عورت آنهابه صورت واضح و جلوی دید برای دستشویی یا حمام، از دو جهت تأثیر نامطلوبی دارد، از یک طرف، حیای آنها را از بین می برد و از طرف دیگر، باعث تحریک جنسی کودکان می شود.
پیامبر أکرم در این زمینه فرمود:" غظوا حرمة عورته فإن حرمة عورة الصغير كحرمة عورة الكبير و لا ينظر الله الى کاشف عورة."(4) عورت کودک را بپوشانید؛ چراکه حرمت عورت کودک، مانند حرمت عورت بزرگسال است و خداوند به کسی که عورتش را برای دیگران کشف می کند، نگاه نمی کند.
ب. خودداری از دست زدن به عورت کودک :
از جمله روش های پیشگیری از انحراف جنسی کودکان، خودداری از دست زدن به عورت آنهاست.
امام علی(ع) می فرماید:" مُبَاشَرَةُ الْمَرْأَةِ ابْنَتَهَا إِذَا بَلَغَتْ سِتَّ سِنِينَ شُعْبَةٌ مِنَ‏ الزِّنَا."(5) تحریک پذیری جنسی بچه، از شش سالگی به بعد بیشتر است و دستمالی کردن عورت کودک(مخصوصا دختران)، زمینه انحراف جنسی(شعبه ای از زنا) را فراهم می سازد.
کلام پایانی: از این رو، وقتی مادران مسولیت دختران را به عهده می گیرند و پدران عهده دار أمور پسران خود می شوند، أمر همانند سازی با والد جنسی موافق را تسهیل می کنند و زمینه مناسب برای تقلیید این رفتارها فراهم میشود.
توصیه ما این است که برای کمک به همسرتان از مقوله های دیگر استفاده کنید و این أمر حساس و تربیتی را به مادر دخترتان واگذار کنید و این را بدانید که کودکان چیزهایی را می بینند و می شنوند که بزرگان نه می بینند و نه می شنوند!
با نیم نگاهی به مسایل تربیتی، أمور خاص را به مادر کودک می سپاریم تا از مقدماتی که منجر به مشکلات بعدی می شود، جلوگیری کنیم.
منابعی برای مطالعه بیشتر:
1.تربیت جنسی، علی نقی فقیهی، قم: دارالحدیث، 1429ق.
2.روان شناسی رشد، حسین لطف آبادی، تهران: سمت، 1378ش.
پی نوشت ها:
1.ریتال اتکینسون و ریچارد اتکینسون و ارنست هیلگارد، ترجمه محمدتقی براهنی، تهران: رشد، 1380ش.
2.پاينده، ابو القاسم‏، نهج الفصاحة( مجموعه كلمات قصار حضرت رسول)، ص156،دنياى دانش‏، چاپ چهارم‏، تهران‏، 1382ش.‏
3.كليني رازی، محمدبن یعقوب، الكافي، ج3ص160، دار الكتب الاسلاميه، تهران، 1391ق.
4. المتقي الهندي، كنز العمال، مکتبه التراث الاسلامی،ج7ص330، بيروت، 1397ق.
5. طبرسی، حسن بن فضل، مکارم الاخلاق، ص223، شریف رضی،چاپ چهارم، قم 1370ش.