اعتقادی

به چند نکته توجه کنید :
1. ایمان از نظر اصطلاحی به معنای عقیده داشتن به ضروریات دین (اصول و فروع آن) می‏باشد. هر گاه انسان به چیزی اعتقاد قطعی پیدا کند، به طوری که آن را تصدیق کند، یعنی قبول کند و آن را بپذیرد, به آن ایمان پیدا کرده است. (1)
2. از نکته قبل استفاده می شود،کسی‌که‌ مؤمن و معتقد به خدا است ،باید لوازم ایمان خود را بپذیرد. از جمله لوازم ایمان به خدا، اعتقاد به رسالت پیامبر اکرم (ص)، امامت دوازده امام (ع) و عدالت خداوند و معاد و فرشتگان و سایر ضروریات دین مثل نماز ، روزه، خمس، حج و ... همراه با عمل به آن ها است.
3. هر گاه در باورهای قلبی انسان و یا در التزام های عملی او خللی وارد شود، به گونه ایی که باورهای قلبی و التزامات عملی اش همراه با شک و گمان باشد، فرد به سستی ایمان و اعتقاد دچار شده است.
4. ارتباط و دوستی با کسی که فقط به خدا اعتقاد دارد اما به پیامبر و امام و آخرت اعتقادی ندارد، اگر به گونه ای باشد که انسان بتواند او را راهنمایی کند و از همنشینی با او سستی در اعتقاداتش پدید نیاید، اشکالی ندارد. اما اگر با نشست و برخاست با این افراد در اعتقادات و مبانی معرفتی او تزلزلی ایجاد می شود، بهتر است این رابطه را کم و حتی قطع نماید.در هر صورت تا زمانی که فرد مومن واقعی نشده، بهتر است در دوستی با او کمی محتاط بوده و از رفتارهای صمیمانه پرهیز کرد. همچنین برای رفت و آمد های خانوادگی باید دقت بیش تری نمود .
عامل سازنده شخصیت انسان ـ بعد از اراده و خواست او ـ امور مختلفی است که مهم ترین آن ها همنشین و دوست می‌باشد. خداوند درباره عاقبت دوستی با افراد گمراه و ناباب می‌فرماید: وَ یوْم‌َ یعَض‌ُّ الظَّالِم‌ُ عَلَی‌َ یدَیه‌ِ یقُول‌ُ یـَـلَیتَنِی اتَّخَذْت‌ُ مَع‌َ الرَّسُول‌ِ سَبِیلاً یـَاوَیلَتَی‌َ لَیتَنِی لَم‌ْ أَتَّخِذْ فُلاَ نًا خَلِیلاً لَّقَدْ أَضَلَّنِی عَن‌ِ الذِّکرِ بَعْدَ إِذْ جَآءَنِی وَ کان‌َ الشَّیطَان‌ُ لِلاْنسَان‌ِ خَذُولاً؛ (2)
به خاطر بیاور روزی را که ظالم دست خویش را از شدت حسرت به دندان می‌گزد و می‌گوید: ای کاش با رسول خدا راهی برگزیده بودم‌! ای وای بر من‌، کاش فلان [شخص گمراه‌] را دوست خود انتخاب نکرده بودم‌! او مرا از یاد حق گمراه ساخت‌، بعد از آن که آگاهی به سراغ من آمده بود، و شیطان همیشه خوار کننده انسان بوده است.
برادر گرامی
متاسفانه ننوشته اید که این فرد، جنسیت مذکر دارد یا مونث. اگر ایشان جنسیت مونث دارند، ارتباط با نامحرم در غیر ضرورت، به هر شکلی که باشد، تلفنی، اینترنتی، حضوری و غیر حضوری و هرگونه ارتباط ديگري از اين قبيل جایز نبوده و از گناهان است. بنابراین در صورت مونث بودن این فرد، سعی کنید ارتباط را، هر چه سریع تر قطع نمایید. چنانچه قصد هدایت ایشان را دارید، با مراکز پاسخگویی همچون این مرکز آشنا نمایید و سپس ارتباط خود را با ایشان را قطع کنید.

پی نوشت ها:
1. راغب اصفهانى، ‏المفردات في غريب القرآن، دارالعلم الدار الشامية، بيروت‏1412 ق، ص 91 .
2. فرقان (25) آیه 27 ـ 29.