اگر زنی به علت ضرر داشتن روزه بر جنین و بچه اش روزه نگیرد، لازم است روزه های را که نگرفته قضا کند و برای هر روز یک مد طعام (750 گرم گندم) به فقیر بدهد، و اما اگر به جهت ضرر داشتن روزه بر خودش روزه نگرفته باشد، فقط لازم است قضای آن ها را بجا آورد و کفاره ندارد.(1)
2. چنانچه روزه برای خود شخص ضرر داشته باشد مثلا باعث زیادی مرض او می شود، و تا سال بعد هم به همین جهت نتواند روزه بگیرد، فقط لازم است بابت هر روزه یک مد طعام (750 گرم گندم) به فقیر صدقه بدهد، و قضای روزه بر او واجب نمی باشد. ولی اگر به خاطر ضرر داشتن برای بچه روزه نگرفته، و همین عذر باقی باشد فقط قضا لازم است، و کفاره ندارد، ولی اگر توانایی داشت و روزه نگرفت در این صورت به علاوه کفاره افطار، بابت تأخیر نیز برای هر روز یک مد طعام (750 گرم گندم) به فقیر صدقه بدهد.(2)
پی نوشت:
1. آیت الله مکارم شیرازی، توضیح المسائل، مسأله 1453.
2. آیت الله مکارم شیرازی، توضیح المسائل، مسأله 1433، 1434. استفتائات جدید، ج2، سوال 438.
