خداوند به حضرت موسی فرمان داد که کفشهایت را دربیاور و وارد این سرزمین شو چرا و کدام سرزمین یا شهر بوده است؟
اما پاسخ بخش اول سوال این استکه: موسى (ع) هنگامى كه مدت قراردادش با حضرت شعيب در" مدين" پايان يافت، همسر و فرزند و گوسفندان خود را برداشت و از مدين به سوى مصر رهسپار شد، راه را گم كرد، شبى تاريك و ظلمانى بود، گوسفندان او در بيابان متفرق شدند، مىخواست آتشى بيفروزد تا در آن شب سرد، خود و فرزندانش گرم شوند، اما بوسيله آتش زنه آتش روشن نشد در اين اثناء همسر باردارش دچار درد وضع حمل شد.
طوفانى از حوادث سخت، او را محاصره كرد در اين هنگام بود كه شعلهاى از دور به چشمش خورد، ولى اين آتش نبود. بلكه نور الهى بود، موسى به گمان اينكه آتش است. براى برگرفتن شعلهاى، به سوى آتش حركت كرد.(1)
فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ يا مُوسى،هنگامى كه موسى (ع) نزد آتش آمد، صدايى شنيد كه مىگويد: اى موسى"!
إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً. من پروردگار توام، كفشهايت را بيرون آر، كه تو در سرزمين مقدس" طوى" هستى"
سرزمينى كه مفسران از آن به تجلی نور الهى بر آن تفسیر کرده،و موسی پيام خدا را در آن مىشنفت و پذيراى مسئوليت رسالت شد، بايد با نهايت خضوع و تواضع در اين سرزمين گام نهد، اين است دليل وارد شدن به آن سرزمین و بيرون آوردن كفش از پا.
اما اینکه کدام سر زمین بوده این است که ظاهرا تعبير به" طوى" يا به خاطر آنست كه نام آن سرزمين، طوى نام داشته، چنانکه بیشتر مفسران گفتهاند،
و يا اينكه" طوى" در اصل به معنى پيچيدن است در اينجا كنايه از آنست كه اين سرزمين را بركات معنوى از هر سو احاطه كرده بود، چنانچه در سوره قصص آيه 30 از آن به عنوان" الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ" تعبير شده است.
و معنای دیگر طُوىً وادى است كه فعلا بيت المقدس نام نهادهاند .
پی نوشتها:
1. طبرسی، مجمع البيان انتشارات تهران ،ناصر خسرو سال 1372، ج 7 ص 9. و ترجمه تفسیر المیزان، ج 14، ص 191.
2. ناصر مکارم، تفسير نمونه، تهران، دارالکتب سال 1362 ، ج13، ص: 168.
