سلام.من یک پسر18 سالم.من هم از لحاظ عاطفی وهم از لحاظ جنسی به پسر های هم سن خودم یا کوچکتر وابستم .و به دختر ها اصلا علاقه ای ندارم .چند وقت پیش به یک روانشناس مراجعه کردم .وایشان به من گفتند که تو اختلال هویت جنسی داری یعنی باید دختر به دنیا میومدی اما پسر شدی ...راست گفتند من اخلاق های زنانه دارم و همین موضوع باعث شده بود که از اول کودکی تا حالا از طرف بچه های هم سن وسال خودم اذیت بشم.بعد این روانشناس من رو پیش یک پزشک اورولوژیست معرفی کردند ایشون هم از من آزمایش گرفتند ودیدند که غده های من سالم کار می کنند.وهیچ مشکل جسمی هم ندارم.اون آقای روانشناس غیر مستقیم به من گفتند تقریبا هیچ کار دیگه ای نمیشه کرد .من موندم با هزار سوال که نه میتونم با کسی مطرح کنم و نه جوابی بگیرم .شما خودتون میدونید من در سن حساسی از زندگیم هستم وبا این مشکل در شرایط روحی بدی هستم. آیا دین ما رابطه ی دو مرد رو در هر شرایطی حرام کرده؟اگر دین ما آرامش ما رو میخواد پس من که از اول زندگی ام آرامشم به هم ریخته وحالا هم به وجود یک پسر به عنوان همدم زندگی ام نیاز دارم و به دلیل پایبند بودن به دینم باید همین جور بمونم. آیا دین ما رابطه ی عاشقانه ونه فقط رابطه ی جنسی دو پسر که به اون لواط می گوییم رو در هر شرایطی.تکرار می کنم در هر شرایطی حتی مختل شدن کل زندگی حرام کرده؟آیا دین من در برابر سوال های من جواب داره یا باید باز هم بی جواب بمونم؟