آیا یجایی توسل به امامان توسل بخدا فقط اشکال دارد .من اعتقاد دارم توسل به امام ما را از خدا دور می کند.رابط خدا وبنده نزدیک تر از می شود بدون واسطه؟

با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
اینکه انسان در برآورده کردن نیاز خود بدون واسطه به خداوند متوسل شود، امری مباح و خالی از اشکال است؛ اما باید توجه داشته باشید که توسل به ائمه از اموری است که خداوند به آن تاکید کرده و آن را سبب قرب خود دانسته است؛ آن چنان که در قرآن می فرماید: "يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسيلَة..." (1)اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! از (مخالفت فرمان) خدا بپرهيزيد! و وسيله‏اى براى تقرب به او بجوئيد!" حال خداوند در این آیه به انتخاب و آوردن وسیله برای تقرب به خود تاکید می کند چرا که وسیله در اصل به معنى تقرب جستن و يا چيزى كه باعث تقرب به ديگرى از روى علاقه و رغبت مى‏شود مى‏باشد بر این اساس وسيله در آيه فوق معنى بسيار وسيعى دارد و هر كار و هر چيزى را كه باعث نزديك شدن به پيشگاه مقدس پروردگار مى‏شود را شامل مى‏گردد. حتى سوگند دادن خدا به مقام پيامبران و امامان و صالحان كه نشانه علاقه به آنها و اهميت دادن به مقام و مكتب آنان مى‏باشد جزء اين مفهوم وسيع است. (2) آنچنانكه از پيغمبر اكرم(ص) نقل شده كه مي فرمايد"...وَ نَحْنُ الْوَسِيلَةُ إِلَى اللَّهِ وَ الْوُصْلَةُ إِلَى رِضْوَانِ اللَّه‏ ..."(3).... ما وسيله بسوى خدائيم و رساننده برضوان اوئيم‏..."يا در روايتي ديگر از حضرت زهراء (س) نقل شده كه فرمود"...وأحمدوا اللّه الذي بعظمته ونوره يبتغي مَن في السموات والأرض إليه الوسيلة و نحن وسيلته في خلقه..."(4)تمام آن‌چه در آسمان و زمين هستند، براي تقرب به خداوند به دنبال وسيله هستند و ما وسيله و واسطۀ خداوند در ميان خلقش هستيم .
لذا توسل به ائمه نه تنها انسان را از خدا دور نمی کند. بلکه با این بیان موجب قرب و نزدیکی به خداوند نیز می شود.
به علاوه آنكه ما در روی آوردن و توجه به خدا دریچه هایی به روی خودمان باز می کنیم که اولیاء الهی هستند. لذا در حقيقت از خداوند طلب كرده ایم؛ اما از همان راهي كه خداوند بدان تاكيد و آن را يكي از اسباب بر آورده شدن حاجت معرفي كرده است.

پی نوشت ها:
1. مائده (5) آیه 35.
2. مکارم شیرازی، ناصر، تفسير نمونه، چ دار الکتب الاسلامیه ، تهران،1374 ه ش،ج 4، ص 365.
3. مجلسي، محمد باقر، بحار الانوار، چ مؤسسة الوفاء، بيروت، 1404ه.ق، ج 25، ص 23.
4. ابن ابى الحديد معتزلى، شرح نهج البلاغة،چ كتابخانه آيت الله مرعشى قم، 1404 ه ق ، ج 16، ص 211.